Instrukcja sadzenia

Instrukcja sadzenia i pielęgnacji oferowanych roślin

 

UWAGA! Jeśli nie możecie posadzić od razu kłączy do ogrodu, przechowajcie je w następujący sposób: wyjmijcie z foliowych woreczków i zadołujcie w zacienionym miejscu w ogrodzie lub w skrzyneczkach wypełnionych wilgotną ziemią na balkonie albo na werandzie. Chodzi o to, by podczas przechowywania miały raczej chłodno i nie były wystawione na słońce, no i żeby nie zasychały.

Życzymy Państwu powodzenia w uprawie roślin i radości z ogrodu

Lucyna Grabowska

 

Akant długolistny (Acanthus longifolius). Akant był znany już w starożytności, a jego wizerunek często wykorzystywano w architekturze. Kępa akantu tworzy nienaganną sylwetkę z wyprostowanymi, sztywnymi kwiatostanami. Na łodygach wysokości około 1m od czerwca rozwijają się długie (40 cm) kwiatostany unoszące się nad kępą pofalowanych, mocno powcinanych, lekko lśniących liści. Lubi glebę niezbyt wilgotną, lekką, z dodatkiem wapna. Potrzebuje dużo słońca. Nie choruje, jest długowieczny. Młode rośliny należy okryć na zimę warstwą kompostu lub suchych liści. Wysokość: 100 cm, kwitnienie: VI-VIII.

Akantolimon błoniasty (Acantholimon glumaceum). Tworzy zwarte poduchy sztywnych, zimozielonych, kłujących liści ozdobne przez cały rok. Nad poduchami latem unoszą się różowe kwiaty zebrane w kłosy. Trzeba mu zapewnić miejsce w pełnym słońcu, w podłożu próchnicznym, z przewagą gruzu wapiennego i z dodatkiem rozdrobnionej gliny. Wysokość liści: 10 cm, wysokość kwiatów: 15 cm, kwitnienie VI-VII.

Anafalis perłowy (Anafalis margaritacea). Cała roślina tworzy jasny, atrakcyjny akcent dzięki liściom okrytym gęstym, białym filcem i białym kocankowatym kwiatom. Anafalis jest doskonały do dekoracji wnętrz, gdyż nadaje się na suche bukiety. Zaliczamy go do bylin nadających się na trudne miejsca – może rosnąć na piaszczystej, nieurodzajnej ziemi, wytrzymuje suszę i silne słońce. Po przekwitnięciu ścinamy kwiaty i częściowo liście i w ten sposób uzyskujemy srebrzystobiały dywan. Wysokość: 30-40 cm, kwitnienie: VII-IX.

Aster alpejski (Aster alpinus) – niska, idealna na skalniak roślina o podłużnych liściach zebranych w rozetki tuż przy gruncie. Późną wiosną wyrastają z nich duże kwiaty ( o średnicy około 5 cm) podobne do stokrotek. Lubi podłoże przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne o odczynie obojętnym, w pełnym słońcu. Wysokość: 15 cm, kwitnienie: V-VI. Odmiana ‘White’ ma kwiaty w kolorze białym, ‘Happy End’ w kolorze różowym.

Aster krzaczasty biały (Aster dumosus). Tworzy zgrabne, zwarte krzaczki, całkowicie okryte białymi kwiatami, które rozwijają się stopniowo. Niezastąpiony, rozjaśniający późnoletnią i jesienną rabatę akcent. Wysokość: 30 cm, kwitnienie: VIII-X

Astry krzaczaste (Aster dumosus) muszą rosnąć na słońcu w żyznej, najlepiej gliniastej glebie, utrzymującej wilgoć, ale przepuszczalnej. Astry trzeba dość często dzielić, co dwa, trzy lata, bo wówczas lepiej kwitną. Jeśli środek kępy „wyłysieje” trzeba ją wiosną wykopać, odrzucić zdrewniałe części i posadzić od nowa młode pędy z korzonkami. Zawsze przed sadzeniem trzeba wzbogacić ziemię kompostem. Posłane kłącza są pełnowartościowe, proszę posadzić je płasko na głębokości 3-4 cm.

Aster nowoangielski (Aster novae-angliae) – wysoki,  dorastający do 1 m i więcej aster jesienny, o sztywnych, wzniesionych pędach. Najlepiej kwitnie w słońcu na glebie żyznej, przeciętnie wilgotnej, dobrze znosi okresowy niedobór wody. Znacznie odporniejszy na mączniaka prawdziwego od innych gatunków wieloletnich astrów. Opis dotyczy zarówno odmiany ‘Alma Potschke’ o kwiatach różowych, jak i astra o kwiatach fioletowych.

Azalia ‘Christopher Wren’ (Azalea) – azalia o sezonowych liściach, kwitnąca bardzo obficie w drugiej połowie maja odmiana o pomarańczowożółtych kwiatach z brązowym rysunkiem na górnym płatku i wysokości do 1,5 m.. Jesienią liście przebarwiają się na rózne odcienie purpury. Jak wszystkie azalie, wymaga kwaśnego podłoża. Dobrze rośnie w słońcu i półcieniu, w żyznej, stale wilgotnej glebie. Jest całkowicie mrozoodporna.

Azalia ‘Klondyke’ (Azalea) – krzew o intensywnych w kolorze, żółtopomarańczowych kwiatach zebranych w bardzo okazałe, zwarte, półkuliste kwiatostany. Pojawiają się one obficie w drugiej połowie maja. Młode liście są zielonorude, a jesienią intensywnie przebarwiają się na kolor brązowo-czerwony. Najlepiej rośnie w słońcu lub lekkim cieniu, na kwaśnej, próchnicznej, umiarkowanie wilgotnej glebie. W pełni mrozoodporna. Dorasta do wysokości ok. 1,8 m.

Azalia ‘Pink Delight’ (Azalea) to dorastająca do ok. 1,5 m wys. odmiana o pięknych, dużych (do 8 cm średnicy) różowych kwiatach ze złotożółtą plamką na górnym płatku, zebranych w półkuliste kwiatostany. Kwitnie w drugiej połowie maja. Liście jesienią przybierają barwę od pomarańczowej do ciemno purpurowej. Jest całkowicie mrozoodporna, dobrze rośnie w słońcu i półcieniu. Wymaga gleby żyznej, próchnicznej, umiarkowanie wilgotnej i kwaśnej.

Azalia ‘Toucan’ (Azalea) – odmiana o dużej sile wzrostu, po latach może dorosnąć do 2 m wys. i podobnej szerokości. Kwiaty białe, z żółto-złocistą plamką na górnym płatku, okazałe (dorastające do 9 cm średnicy), zebrane są w luźne kwiatostany, bardzo obficie zdobią roślinę na przełomie maja i czerwca. Polecana na miejsca słoneczne i półcieniste, dobrze rośnie na glebie próchnicznej, kwaśnej, stale wilgotnej. Całkowicie mrozoodporna.

Bambus miniaturowy zimozielony (Pleioblastuspygmaea). Jego ozdobą są ładne, lekko błyszczące liście, które pozostają na gałązkach przez cały rok - nie opadają na zimę. Dorasta do 40 cm wysokości, szybko się rozrasta. Kłącza zachowują się podobnie jak kłącza perzu, czyli „wędrują”. Dzięki temu jest doskonałą rośliną okrywającą, po kilku latach utworzy gęsty łan, który nie będzie wymagał odchwaszczania. Lubi słońce i ziemię próchniczną, umiarkowanie wilgotną o odczynie lekko kwaśnym. Bez problemu przeżywa zimę w naszych warunkach. W przypadku bardzo silnych mrozów liście mogą przymarznąć, ale wiosną szybko wyrosną nowe.

Belamkanda chińska (Belamcanda chinensis) -piękna bylina o pomarańczowych, nakrapianych na czerwono kwiatach, kwitnie na przełomie lipca i sierpnia. Ozdobne są również czarne, błyszczące, kuliste nasiona. Lubi miejsca słoneczne lub lekko ocienione, żyzną, próchniczną glebę.

Bodziszek ‘Blue Cloud’ – atrakcyjne zarówno liście, jak i niebieskie kwiaty, rozwijające się przez całe lato. Na słońce i do półcienia. Bardzo szybko zadarnia grunt. Sadzimy w próchniczną, żyzną, wilgotną ziemię, o odczynie obojętnym. Nie ma specjalnych wymagań.

Bodziszek ‘Purple Pillow’ (Geranium cinereum)należy do niskich bodziszków, dorasta do ok. 15 cm wysokości, kępka ma szerokość ok. 20 cm. Ma piękne purpurowe kwiaty z czarnym oczkiem i jaśniejszymi prążkami na płatkach. Kwitnie od maja do października. Nadaje się na skalniak, lubi słońce i niezbyt mokrą, przeciętną glebę. Jest niewymagający.

Bodziszek czarny bezszypułkowy (Geranium sessiliflorum var. nigricans) – ciekawostka na skalniak. Brunatne liście są doskonałym tłem dla białych kwiatów. Potrzebuje przepuszczalnego, żwirowo-gliniastego podłoża z dodatkiem kwaśnego torfu. Lubi słoneczne, zaciszne miejsca, raczej suche.

Bodziszek czerwony  (Geranium sanguineum) jest jedną z najdłużej kwitnących bylin (V-IX). Doskonały do zadarniania słonecznych miejsc. Ma purpurowe kwiatki i ciemnozielone, częściowo zimozielone liście. Odpowiada mu każda gleba, nawet niezbyt urodzajna. Proszę posadzić wszystkie kłącza, także te pocięte lub ułamane, bo na nich znajdują się pąki, z których wyrosną nowe pędy.

Bodziszek czerwony ‘Lancastriense’ (Geranium sanguineum) to niska (dorasta do 20 cm) odmiana tworząca zwarte, gęste darnie ozdobnych, głęboko powcinanych liści. Bardzo cenny ze względu na wyjątkowo długi okres kwitnienia (V-VIII). Kwiaty w kolorze jasnego różu ozdobione są wyraźnymi, ciemnoróżowymi żyłkami. Świetnie rośnie w miejscach słonecznych, nie ma wymagań co do gleby, zadomowiony dobrze znosi okresowe susze. Nadaje się nie tylko do obsadzania rabat, ale także skarp, na obwódki czy do ogrodu skalnego.

Bodziszek czerwony ‘Vision Pink’ (Geranium sanguineum) kwitnie długo (VI-VIII), doskonały do zadarniania słonecznych miejsc. Ma kwiatki jasnoróżowe, z purpurowymi żyłkami ma płatkach i ciemnozielone, częściowo zimozielone liście. Odpowiada mu gleba piaszczysto-gliniasta lub żwirowa, wilgotna, radzi sobie również na słabszych glebach. Lubi miejsca słoneczne lub półcieniste, ciepłe. Wys. 20 cm.

Bodziszek dalmacki (Geranium dalmaticum) jest niską byliną rozrastającą się powoli podziemnymi pędami. Kwitnie w czerwcu-lipcu. Liście przebarwiają się na czerwono jesienią. Potrzebuje przeciętnej, raczej suchej gleby o odczynie wapiennym. Wymaga słonecznego stanowiska.

Bodziszek Endressa ‘Rosenlicht’ (Geranium endressi). Od wiosny tworzy fantastycznie bujne kępy jasnozielonych, dosyć dużych, głęboko powcinanych liści, na początku lata gęsto obsypane ciemnoróżowymi kwiatami. Po przekwitnięciu można go ściąć tuż przy powierzchni gruntu, wytworzy nową, świeżą kępę liści, które jesienią przebarwią się na kolor żółty. Kępy tego bodziszka bardzo efektownie wyglądają na skarpach, na rabatach, można go wykorzystać na obwódki. Wysokość: 40 cm, kwitnienie: V-IX

Bodziszek himalajski ‘Johnson’s Blue’ (Geranium himalayense) to wysoka (do 50 cm) odmiana bodziszka o pięknych, niebiesko-lawendowych kwiatach. Kwitnie bardzo obficie i długo przez całe lato (VI-VIII). Jest cenną rośliną okrywową, znosi okresowe susze, niewymagający co do podłoża. Najlepiej rośnie w słońcu lub lekkim półcieniu. Nadaje się do sadzenia na słonecznych rabatach i skalniakach, na obwódki i do zadarniania. Potrzebuje średnio żyznej gleby.

Bodziszek kantabryjski ‘Biokovo’ (Geranium cantabrigense) Kwitnie w kolorze białoróżowym w VI-VII, tworzy szerokie kępy wysokości 20-30 cm. Jest doskonałą rośliną okrywową, ale może rosnąć też jako roślina tworząca kępki. Jesienią liście przebarwiają się na purpurowo. Potrzebuje słońca i przeciętnie urodzajnej ziemi. Odporny na suszę. Nadaje się na rabaty żwirowe i do pojemników. Proszę posadzić wszystkie kłącza, także te małe odcięte lub ułamane kawałki, bo na nich są pąki, z których wyrosną nowe pędy. 

Bodziszek kantabryjski ‘Cambridge’ (Geranium cantabrigense ). Bodziszek ten jest zupełnie niewybredny w stosunku do odczynu, wilgotności i rodzaju gleby, dobrze rośnie zarówno w podłożu kwaśnym, jak i zasadowym. Należy do grupy doskonałych bodziszków, gdyż można go wykorzystać zarówno do sadzenia na rabatach, jak i na obwódki i do zadarniania dużych powierzchni. Wytwarza tak gęstą darń, że nie przepuści żadnych chwastów, nie trzeba go plewić. Bardzo obficie kwitnie, tworząc intensywnie różowe poletka albo zgrabne kępy (jeśli posadzimy go pojedynczo). Kwiatów jest tak dużo, że nie widać pod nimi liści. Jesienią liście przebarwiają się na czerwono, dzięki czemu bodziszek ten jest ozdobny od wiosny do późnej jesieni.

Bodziszek kantabryjski ‘Karmina’ (Geranium cantabrigense) to ozdobny przez cały sezon, dorastający do 25 cm bodziszek tworzący szerokie kępy pachnących, zimozielonych, powcinanych głęboko liści, które jesienią wybarwiają się na różne odcienie brązu. Kwiaty intensywnie różowe zdobią roślinę od czerwca do lipca. Polecany ze względu na odporność na suszę, nadaje się do obsadzania ogrodów skalnych. Najlepiej rośnie w słońcu, w glebie przeciętnej, nawet piaszczystej.

Bodziszek korzeniasty (Geranium macrorrhizum). Rośnie bardzo bujnie, szybko zakrywa duże powierzchnie. Jest jednym z najlepszych bodziszków, może rosnąć w słońcu, półcieniu i w cieniu. Liście charakterystycznie pachną, w sezonie są zielone, jesienią częściowo przebarwiają się na czerwonawo. Ma wszechstronne zastosowanie – na rabaty, do zadarniania dużych powierzchni, do sadzenia pod drzewami. Wysokość: 30 cm, kwitnienie: V-VI.

Bodziszek łąkowy ‘Gernic’ (Geranium pratense)  lub  ‘Summer Skies’ jeden z nielicznych bodziszków o pełnych kwiatach, które przypominają różyczki, zmieniające kolor od błękitnego do jasnoróżowego. Odpowiada mu słoneczne i wygrzane stanowisko, lekko wilgotne. Lubi gleby zasobne, wymaga regularnego nawożenia.

Bodziszek Renarda (Geranium renardii) – wymaga pełnego nasłonecznienia i przepuszczalnej gleby. Ozdobny głównie dzięki liściom z charakterystycznym siatkowatym unerwieniem. Wysokość: 20 cm, Kwitnienie V-VI.

Bodziszek Renarda ‘Philippe Vapelle’ (Geranium renardii) Niewysoki bodziszek o niebiesko-fioletowych kwiatach z purpurowymi żyłkami na płatkach, pojawiających się już w maju. Nadaje się na miejsca słoneczne i do półcienia, kwitnie od połowy wiosny do połowy lata. Doskonała roślina zadarniająca, niewymagająca, preferująca glebę przepuszczalną,  bardzo przydatna do sadzenia pod drzewami i krzewami. Bardzo ozdobny także w okresie, kiedy nie kwitnie, dzięki oryginalnej fakturze liści, których nerwy tworzą wzór przypominający siateczkę. Liście te wybarwiają się pięknie na czerwono.


Bodziszek wspaniały (Geranium magnificum) – jeden z najokazalszych bodziszków, o ślicznych, dużych, purpurowoniebieskich kwiatach z ciemniejszymi żyłkami na płatkach. Najlepiej rośnie w słońcu, w żyznej ziemi, umiarkowanie suchej; w półcieniu słabiej kwitnie. Rośnie silnie. Jesienią liście przebarwiają się na żółtopomarańczowo i czerwono. Wysokość: 50 cm, kwitnienie: V-VI

Bodziszek żałobny ‘Samobor’ (Geranium phaeum)jego główną ozdobą są oryginalnie zabarwione liście – zielone z bordowo brunatną plamką. Podobnie zabarwione są niewielkie, delikatne kwiaty. Nadaje się do półcienia i cienia. Potrzebuje gleby próchnicznej, lekko wilgotnej.  

Borówka wysoka (Vaccinium corymbosum) zwana także amerykańską – owocowy krzew o okrągłych, z reguły niebieskawych, pokrytych woskowym nalotem jagodach, bardzo smacznych, słodkich lub słodko- kwaśnych.  Mają one również walory zdrowotne, gdyż są bogate w witaminy (m. in. kwas foliowy) i przeciwutleniacze, które przeciwdziałają powstawaniu chorób cywilizacyjnych. Wymaga podłoża kwaśnego, z dodatkiem torfu bądź rozłożonych trocin sosnowych, luźnej, próchnicznej gleby. Najlepiej owocuje w miejscu nasłonecznionym. Jest mrozoodporna, nadaje się do sadzenia na terenie naszego kraju Trzeba jej zapewnić odpowiednią ilość wody, gdyż jest wrażliwa na suszę. Ma nieduże wymagania pokarmowe, jednakże jest wrażliwa na niedobór azotu, którego zawartość w glebie trzeba uzupełniać kilka razy w roku poprzez odpowiednie nawożenie, np. siarczanem amonu. Wyższe plony borówki uzyskamy, sadząc dwie rożne odmiany, które będą się wzajemnie zapylały. Aby wydłużyć okres owocowania, wybierajmy borówki o wcześniejszej i późniejszej porze owocowania, np. ‘Bluecrop’ i ‘Darrow’
‘Bluecrop’ jest najpopularniejszą, najlepszą, najwartościowszą, niezawodną, bardzo plenną odmianą,  dorasta do 1,5-2 m wys., owocuje bardzo obficie od połowy VII, jagody ma duże, o winno-słodkim smaku i silnym aromacie i jest stosunkowo odporna na suszę . Wytrzymuje mrozy do -34˚C.
 ‘Darrow’ odmiana borówki amerykańskiej o bardzo dużych owocach (średnica do 2,5 cm), rośnie nieco słabiej od odmiany ‘Bluecrop’ (1,5 m, wys. ), za to owocuje później (aż do IX). Jagody tej odmiany są bardzo duże, słodkie i aromatyczne. Wytrzymuje mrozy do -24˚C.

Bożykwiat Meada  (Dodecatheon meadia) jest oryginalną byliną cebulową o różowych kwiatach podobnych nieco do cyklamena. Pojawiają się one w maju i czerwcu w luźnych gronach na szczycie pędu (wys. ok. 30 cm) wyrastającego z rozety liści. Po przekwitnięciu część nadziemna rośliny całkowicie zamiera, dlatego warto zaznaczyć miejsce, w którym rośnie, aby przypadkiem nie wykopać czy nie uszkodzić znajdującej się pod ziemią bulwy.  Bożykwiat Meada dobrze rośnie w miejscach półcienistych, na glebie stale wilgotnej i żyznej.  Dobrze komponuje się z orlikami czy niewielkimi paprociami.

Brunnera wielkolistna (Brunnera macrophylla) Jest nazywana niezapominajką kaukaską ze względu na niebieskie kwiatuszki. Liście tworzą okazałą kępę, wysokości 30 cm, kwiatki wyrastają nieco ponad liście. Proszę sadzić ją na stanowisku półcienistym, nie za suchym, w glebie żyznej, próchnicznej. Zakwita wiosną i kwitnie bardzo długo. Proszę posadzić wszystkie korzenie, nawet te pokruszone, bo na nich są pąki. (ta instrukcja dotyczy także wszystkich odmian brunner, jakie są w naszej ofercie, czyli: ‘Langtress’ i marmurkowej

Chaber białawy (Centaurea dealbata). Rzadko spotykana, okazała bylina rabatowa, cenna ze względu na tolerancję dla suchej, mało zasobnej gleby. Kępy zielono-srebrnych, palmowych liści dorastają do 60 cm wys., a nad nimi w czerwcu i lipcu pojawiają się różowo-fioletowe kwiaty podobne w pokroju do kwiatów ostu. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, źle znosi nadmiar wody w okresie zimowym.

Chaber górski (Centaurea montana) Tworzy piękne kępy niebieskawozielonych liści i koszyczkowatych kwiatów, których zewnętrzne części są niebieskie, a środkowe czerwone. Wiosną bardzo wcześnie rozpoczyna wzrost, a jego młode liście są prawdziwą ozdobą pustych na ogół o tej porze rabat. Kwiaty wznoszą się na sztywnych, wyprostowanych łodygach. Kępy pięknie wyglądają w towarzystwie pomarańczowych kuklików i złocistych wilczomleczy. Po kwitnieniu przycinamy całą roślinę tuż nad gruntem, zakwitnie ponownie. Chaber górski lubi gleby lekkie, niezbyt wilgotne (dobrze znosi okresową suszę) i miejsca półcieniste. Wysokość: 50 cm, kwitnienie V-VII

Chaber górski ‘Alba’ (Centaurea montana) Odmiana chabra górskiego o białych kwiatach. Kępy są nieco niższe, dorastają do 30 cm wysokości. Odpowiada mu miejsce półcieniste, niezbyt żyzna, raczej sucha gleba. Po kwitnieniu całą roślinę należy przyciąć tuż nad gruntem, wytworzy nową, ładną kępę liści i powtórnie zakwitnie. Wysokość 30 cm, kwitnienie V-VII

Chryzantema ‘Ostra’ i ‘Isabellarose’, (chryzantema ogrodowa), (Chrysanthemum indicum) tworzy ładne, foremne kępy. Kwiaty bardzo dekoracyjne zarówno na rabatach, jak i w wazonie. Odporne na mróz. Te byliny trzeba co 2-3 lata odmładzać, czyli dzielić i sadzić na nowo młode przyrosty. Lubią dość żyzną, lekko wilgotną, ciepłą glebę i nasłonecznione stanowisko. W naszej ofercie są dwie chryzantemy gruntowe – letnia żółta ‘Ostra’ i późno jesienna różowa z żółtym oczkiem ‘Isabellarose’. Ich wymagania są podobne.

Ciemiernik biały (Helleborus niger) Nazywany różą Bożego Narodzenia, gdyż zakwita niekiedy już w grudniu. Kwitnienie roślin posadzonych w doniczkach można przyspieszać i dekorować nimi świąteczne stoły. W ogrodzie jest cenną rośliną zimozieloną, zakwitającą, w zależności od pogody od grudnia do marca. Najlepsze dla ciemiernika białego jest miejsce półcieniste pod krzewami lub na obrzeżu drzew; lubi glebę próchniczna, żyzną, wilgotną, o odczynie wapiennym. Wysokość: 20 cm, kwitnienie: XII, III-IV

Ciemiernik biały ‘Kessen’ (Helleborus niger) – odmiana ciemiernika o wyjątkowo dużych kwiatach wznoszących się ponad liśćmi na wyprostowanych łodygach. Lubi miejsca lekko ocienione i świeżą, próchniczno-gliniastą, przepuszczalną, zawsze lekko wilgotną glebę. Przed sadzeniem do ziemi ogrodowej dodajcie przefermentowanego obornika lub kompostu, rozdrobnionej gliny i pół garści wapna pod każdą kępkę. Dobre jest dla niego miejsce pod drzewami lub krzewami, które będą rzucać lekki cień. Co roku wiosną rozkładamy pod ciemiernikami warstwę kompostu i posypujemy wapnem ogrodniczym, gdyż odpowiada im wapienny odczyn gleby. Wysokość: 20 cm, kwitnienie: III-IV.

Ciemiernik ogrodowy (Helleborus hybridus) jest bardzo atrakcyjną zawsze zieloną byliną. Jego kwiaty przybierają rozmaite barwy od białej do purpurowej. Kwitnienie rozpoczyna niekiedy przed nastaniem zimy, a większość kwiatów rozwija się na przedwiośniu i wczesną wiosną. Trzeba go posadzić w miejscu osłoniętym, półcienistym, w glebę wilgotną, najlepiej gliniastą z dodatkiem próchnicy (kompostu). Gleba nie może być kwaśna, dlatego wiosną podsypujcie kępy wapnem ogrodniczym. Wiecznie zielone liście w ciągu zimy brzydną, często z powodu wysuszających wiatrów. Wiosną stare liście należy ściąć, szybko wyrosną nowe. Przed sadzeniem proszę rozprostować korzenie, które zostały zagięte do góry tylko na czas transportu, aby nie wyschły. Pozostałości starych liści po posadzeniu należy odciąć.

Ciemiernik palmowy (Helleborus foetidus) nazywany tak ze względu na kształt liści. Jego oficjalna nazwa to ciemiernik cuchnący, ale na szczęście nie wydziela przykrego zapachu. Jest byliną zimozieloną. Ma piękne, zawsze zdrowe liście, kwitnie od grudnia do wiosny. Może dorastać do 50 cm wysokości. Lubi ziemię próchniczną, wilgotną, o odczynie wapiennym. Dobrze się czuje w półcieniu.

Cieszynianka wiosenna (Hacquetia epipactis) – jedna z najwcześniej zakwitających bylin. Nadaje się na miejsca ocienione, o podłożu próchnicznym, zasadowym. Jest całkowicie mrozoodporna. Czasem sama się rozsiewa.

Czyściec wełnisty ‘Big Ears’ (Stachys lanata) Odmiana czyśćca wełnistego o dużych, mięsistych, zaokrąglonych liściach koloru niebieskawosrebrzystego. Cała roślina jest pokryta gęstym, miękkim kutnerem. Purpurowe kwiaty nie mają większego znaczenia zdobniczego, ja szybko je ścinam po to, by nie zakłócały dywanowego charakteru rośliny. Jest doskonałą byliną do zadarniania miejsc słonecznych. Pięknie prezentuje się na brzegu rabaty, na wrzosowisku. Wystarczy mu przepuszczalna, uboga, niezbyt wilgotna gleba, także sucha. Nie sprawia żadnych kłopotów, nie choruje, nie wymarza. Wysokość: 20 cm, kwitnienie VII-VIII.

Dąbrówka rozłogowa ‘Atropurpurea’ (Ajuga reptans)- jest jedną z najlepszych bylin zadarniających; nadaje się zarówno do cienia, półcienia, jak i na słońce. Ma piękne, ciemnopurpurowe, błyszczące, półzimozielone liście. Odpowiada jej gleba zawsze lekko wilgotna, próchniczna.  Podobne warunki uprawy wskazane są również dla dąbrówki ‘Chocolate Chip’.

Dyptam jesionolistny (Dictamnus albus), „gorejący krzew Mojżesza”. Jest długowieczną byliną, która w jednym miejscu może rosnąć wiele lat. Nie lubi przesadzania. Tworzy bardzo zgrabne krzaczki z ładnymi liśćmi i górującymi nad nimi kwiatami. Po przekwitnięciu ozdobne są mieszki nasienne, wydzielające w czasie upałów intensywny aromat pochodzący z olejków eterycznych, które w bardzo gorącym klimacie ulegają samozapłonowi, co jednak nie zdarza się w Polsce. Potrzebuje miejsca bardzo słonecznego, z glebą raczej suchą, koniecznie wapienną. Podobne warunki uprawy preferuje także odmiana 'Albus' o białych kwiatach.

Dzielżan Hoopesa (Helenium hoopesii). Najwcześniejszy dzielżan o oryginalnych żółtych kwiatach, innych niż pozostałe dzielżany. Wymaga gleb żyznych, lekko wilgotnych, lubi słońce. Nadaje się na rabaty, długo utrzymuje świeżość w wazonie.

Dzwonek Chamissa (Campanula chamissonis) – przepiękny, karłowy dzwonek o niebieskich kwiatach, jaśniejszych na końcach płatków, rozwijających się na przełomie maja i czerwca. Liście tworzą darń tuż przy ziemi wys. 5 cm. Potrzebuje żyznej, próchnicznej, lekko kwaśnej gleby, dobrze zdrenowanej, niezamakającej zimą. Może rosnąć w słońcu i lekkim półcieniu. Odporny na mróz.

Dzwonek gruziński – pełzające po powierzchni gleby łodyżki liści i białokremowych kwiatów. Doskonała roślina zwisająca z wyższych skałek, zadarniająca, łagodząca brukowane powierzchnie. Woli glebę raczej suchą (nie lubi zamakającej), nie ma wymagań co do odczynu gleby. Dobrze rośnie zarówno w słońcu jak i w półcieniu.

Dzwonek karpacki ‘Dark Blue Clips’  (Campanula carpatica) to dorastająca do 20 cm krzaczasta i zwarta odmiana o intensywnie wybarwionych fioletowo-niebieskich, przyciągających z daleka wzrok kwiatach. Jest wspaniałą ozdobą letniej rabaty i skalnego ogrodu. Kwiaty pojawiają się w czerwcu i lipcu, po przekwitnięciu warto je ściąć, wtedy roślina może ponownie zakwitnąć we wrześniu. Odpowiada mu stanowisko słoneczne z glebą przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną. Całkowicie mrozoodporny i bardzo rzadko atakowany przez choroby czy szkodniki.

Dzwonek Poszarskiego ‘Lisduggan Variety’ (Campanula poscharskyana) - niski dzwonek o bardzo ozdobnych, oryginalnych, lawendoworóżowych kwiatach. Dorasta do 20 cm wysokości. Rozrasta się silnie dzięki długim, płożącym się pędom, dzięki czemu może być stosowany jako roślina okrywowa. Jest łatwy w uprawie, niewymagający, w pełni mrozoodporny. W czasie kwitnienia obsypany licznymi, średniej wielkości kwiatami. Lubi słońce i żyzną ziemię. Na skalniak, na murki, na przód rabaty, do pojemników. Kwitnienie: VI-VII

Dzwonek szerokolistny (Campanula latifolia) Efektowne, duże dzwonkowate kwiaty rozwijają się na wysokich łodygach. W naszej ofercie mamy mieszankę kolorów, co oznacza, że kwiaty mogą być niebieskofioletowe lub białe. Dobrze rośnie w półcieniu, w wilgotnej, żyznej glebie. Wysokość: 100 cm, kwitnienie VII-VIII.

Epimedium czerwone (Epimedium rubrum) i epimedium pstre (Epimedium sulphureum)epimedia lubią bardzo wilgotne stanowiska z próchniczną glebą. Odpowiadają im miejsca lekko zacienione, a także cieniste. Są doskonałymi roślinami do zazieleniania powierzchni pod drzewami.

Epimedium omszone ‘Orangekonigin’ (Epimedium pubigerum) - rzadko spotykana w ogrodach bylina o zimozielonych, sercowatych liściach. Oryginalne, pomarańczowe, duże (do 4 cm) i liczne kwiaty pojawiają się w kwietniu na wysokiej łodydze zebrane w luźne grona. Dobrze rośnie w półcieniu i nawet całkowitym cieniu w żyznej, próchnicznej, dość wilgotnej glebie o lekko kwaśnym odczynie. Poradzi sobie także w słońcu, ale wtedy trzeba dbać o większą  i stałą wilgotność podłoża. We wschodnich rejonach Polski wymaga okrycia zimą, gdyż liście mogą przemarzać.

Epimedium pstre ‘Sulphureum’ (Epimedium x versicolor). Nazywana kwiatem elfów bardzo cenna bylina o liściach z czerwonymi i brązowymi plamkami. Jasnożółte kwiaty rozwijają się na cienkich łodyżkach, wyglądają jak jasne gwiazdeczki unoszące się nad bujną kępą liści. Jedna z najlepszych bylin do cienia i półcienia. Wysokość: 30 cm, kwitnienie: IV-V

Erynus alpejski (Erinus alpinus). Sympatyczny karzełek na skalniak tworzący niskie (3-4 cm) poduszeczki drobnych liści i 10-cm kępki kwiatów różowych lub białych. Nie potrzebuje wiele wilgoci, dobrze czuje się w szczelinach skał o odczynie wapiennym. Lubi słońce, ale całkiem dobrze rośnie także w półcieniu. Często sam się rozsiewa. Wysokość liści 3-4 cm, wysokość kwiatów 10 cm, kwitnienie: V-VI.

Fiołek motylkowaty ‘Freckles’ (Viola papilonacea)przez cały sezon tworzy gęstą, niską darń liści nad którymi w kwietniu i maju unoszą się oryginalne kwiaty o płatkach białych w niebieskie kropki. Doskonała bylina do zadarniania półcienistych i cienistych miejsc pod drzewami i krzewami. Nie lubi upału. Bardzo przydatny na chłodniejsze miejsca na skalniaku. Przed sadzeniem glebę trzeba dobrze odchwaścić i nawieźć 5-cm warstwą kompostu. Podobnie postępujmy sadząc fiołka motylkowatego 'Priceana'

Fiołek preriowy (Viola pedatifida) jest bardzo rzadkim gatunkiem fiołka o pięknych, liliowych kwiatach. Pojawiają się one w IV-V, często także w VIII. Świetnie radzi sobie w suchych i słonecznych miejscach, między skałami, nie rozrasta się nadmiernie, dlatego można go z powodzeniem uprawiać na skalniaku, wypełniając wąskie przestrzenie czy na murkach. Najlepiej rośnie w glebie przepuszczalnej, niezbyt wilgotnej. Dorasta do 7 cm wys.

Firletka kwiecista (Lychnis coronaria). Karminowe kwiaty rozwijają się na końcach wysokich łodyg. Łodygi i liście są pokryte szarobiałym meszkiem, dzięki temu ta firletka jest ozdobna od wczesnej wiosny, kiedy tworzy jasne kępki liści. Bardzo dobra do zapełniania rabat. Nie jest długowieczna, ale sama obficie się rozsiewa i dzięki temu łatwo ją utrzymać w ogrodzie. Wysokość: 80 cm, kwitnienie: VI-VIII.

Floks (płomyk) kanadyjski (Phlox canadensis)  – na murki, do ogrodu skalnego, na brzegi rabat. Kwitnie bardzo obficie, po kwitnieniu kępę przycinamy, dzięki czemu szybko się zagęści. Dobrze rośnie w każdej glebie, znosi lekki półcień. Wys. 20 cm, kw. V-VI

Floks (pLomyk) szydlasty ‘Atropurpurea’ (Phlox subulata) – liście zimozielone, przypominające igiełki, kwitnienie trwa kilka tygodni, jest bardzo obfite. Nadaje się na większe półki skalne, tworzy dywany wys. 10 cm w miejscach nasłonecznionych. Nie ma wymagań co do gleby, byle nie była zamakająca. Dobrze znosi suszę, mrozoodporny.

Floks (płomyk) szydlasty ‘Bavaria’ (Phlox subulata) – liście zimozielone, przypominające igiełki, kwitnienie trwa kilka tygodni. Nadaje się na większe półki skalne, na większe dywany w miejscach nasłonecznionych. Nie ma wymagań co do gleby, byle nie była zamakająca.

Floks (płomyk) wiechowaty (Phlox paniculata) potrzebuje gleby żyznej, przepuszczalnej, świeżej z dodatkiem torfu. Lubi słońce, ale nie prażące. Musi mieć zawsze trochę wilgoci. Wiosną trzeba go ściółkować kompostem. Wysokość 80-100 cm, kwitnienie: VIII-IX

Floks (płomyk) śnieżny (Phlox covillei) – miniaturowy floks na skalniak. Gęsto ulistnione łodyżki płożą się po powierzchni gruntu, wiosną okryte są malutkimi, białymi kwiatuszkami. Doskonały na małe skalniaki, do szczelin skalnych. Wymaga przepuszczalnej gleby i słońca. Jest odporny na mróz. Wysokość: 5 cm, kwitnienie: IV- V.

Forsycja miniaturowa (Forsythia). Zgrabny krzew, dorastający tylko do 1 m wysokości, zakwita wcześniej od dużych forsycji. Gałązki są gęsto oblepione dzwoneczkowatymi kwiatami koloru złocistożółtego, co wczesną wiosną stwarza wrażenie miłego ciepła. Ten krzew dostarcza nam radości nie tylko wiosną, ale także jesienią. Kiedy inne forsycje brzydną, ta miniatura zaskakuje nas bordowymi liśćmi ułożonymi na pędach „na krzyż”. Doskonała do małych ogrodów, nie wymaga tak intensywnego i pracochłonnego cięcia, jak tradycyjne forsycje. Wysokość 100 cm, kwitnienie III-IV


Gęsiówka kaukaska ‘Rosea’ (Arabis caucasica) okrywowa, niska, wcześnie kwitnąca bylina, o srebrzystozielonych liściach. Lubi miejsca słoneczne, z przepuszczalną glebą. Doskonała na murki kwiatowe, na obwódki. Opis warunków uprawy dotyczy także gęsiówki kaukaskiej ‘Pixie Cream’

Głodek Sundermana (Draba xsuendermanii) Białe kwiaty wyróżniają go wśród innych, w większości żótych, głodków. Warto go mieć w kolekcji, bo może się przydać na wymianę. Liście tworzą zwarte dywany, ładne przez całą zimę. Gleba niezbyt żyzna, przepuszczalna, stanowisko słoneczne. Wysokość: 5 cm, kwitnienie: IV-V

Goryczka chińska ‘Eugens Allerbester’ (Gentiana sino-ornata) jest wspaniałą ozdobą ogrodu skalnego jesienią, gdyż kwitnie późno, od września do października, a czasem nawet do listopada. Ma oryginalne, pełne kwiaty i igiełkowate liście. Musi mieć próchniczną kwaśną glebę z dodatkiem rozdrobnionej gliny, która pomoże utrzymać wilgoć. Najlepsze dla niej są miejsca półcieniste, zawsze lekko wilgotne. Nadaje się do ogrodu skalnego i na wrzosowisko.

Goryczka Klusjusza (krótkołodygowa) (Gentiana clusii) jest niewątpliwym klejnotem ogrodów skalnych. Kwitnie obficie od kwietnia do czerwca, a potem drugi raz – mniej obficie - późnym latem i na początku jesieni. Lubi miejsca słoneczne, ale nie bardzo upalne. Gleba musi być b. przepuszczalna, koniecznie zastosujcie drenaż, bo nie lubi zamakania. Wymaga gleby próchnicznej o odczynie zasadowym , wymieszanej z piaskiem i drobnymi kamykami, z dodatkiem garści rozdrobnionej gliny, która pomoże utrzymać wilgoć. Goryczka nie lubi zamakać, ale musi mieć glebę umiarkowanie wilgotną. Jest mrozoodporna. Podczas bezśnieżnych zim wskazane jest okrycie stroiszem.

Goryczka siedmiodzielna (Gentiana septemfida) wspaniale ozdabia skalniak latem, kiedy kwitnie tutaj już znacznie mniej roślin niż wiosną. Jest zupełnie niewymagająca, może rosnąć w jednym miejscu przez wiele lat, zawsze bujnie zakwita. Nie musi mieć specjalnej gleby, wystarcza jej ziemia z ogrodu z dodatkiem próchnicy i gliny, gdyż przy korzeniach lubi mieć zawsze nieco wilgoci. Warto wybrać dla niej miejsce półcieniste. Jest odporna na mróz.

Goździk ‘Badenia’ (Dianthus ‘Badenia’) Tworzy zgrabne, zwarte, bardzo ładne poduszki srebrzystoniebieskawych liści i karminowych kwiatów rozwijających się przez całe lato i powtarzających kwitnienie jesienią. Doskonały na skalniak. Lubi miejsca w pełnym słońcu, lekko wilgotną, piaszczysto-gliniastą glebę o odczynie obojętnym.  Wys. 10 cm, kwitnienie VI-VIII

Goździk kolczasty (Dianthus erinaceus) może być atrakcją każdego skalniaka. Tworzy zwarte zaokrąglone niziutkie (5 cm!) poduszki igiełkowatych liści, zebranych w malutkie rozetki. Dzięki temu wygląda bardzo ładnie, nawet wtedy, kiedy nie kwitnie. Latem na krótkich łodyżkach wyrastają małe, pojedyncze, różowe kwiatki o średnicy półtora centymetra. Jeśli lato jest ciepłe, kwiatów jest więcej, jeśli zimne, mniej. Potrzebuje doskonale przepuszczalnej, lekkiej gleby i pełnego słońca. Proszę posadzić tak, by nad ziemię wystawały tylko listki. Długie korzenie, podwinięte na czas transportu, proszę rozprostować.

Goździk kropkowany ‘Brillant’ (Dianthus deltoides) - niewymagająca, długo kwitnąca (VI-VIII) odmiana goździka kropkowanego. Tworzy mnóstwo karminowych drobnych ząbkowanych ślicznych kwiatków, które unoszą się jak mgiełka ponad zwartą darnią liści. Dobrze rośnie w glebie przepuszczalnej na słonecznym stanowisku. Wspaniała ozdoba skalniaka, nadaje się do posadzenia na przodzie rabaty, na murkach, do zadarniania. Pięknie prezentuje się także w pojemnikach na tarasie. Dorasta do 20 cm. wys.

Goździk niskołodygowy (Dianthus subacaulis)– jego drobniutkie liście tworzą gęste, niskie dywany, koloru szarozielonego. Kwitnie w maju i w czerwcu. Lubi glebę przepuszczalną, niezbyt żyzną, wapienną, potrzebuje dużo słońca. Wrażliwy na zamakanie zimą.

Goździk piaskowy (Dianthus arenarius) jest oryginalną byliną, cenną ze względu na swoją dużą wytrzymałość na trudne warunki glebowe.  Jego silnie pachnące, bardzo postrzępione, duże, podobne do śnieżynek kwiaty można podziwiać od czerwca aż do sierpnia. Niewymagający, dobrze sobie radzi na suchej glebie, doskonały do sadzenia na skarpach i do zadarniania. Świetnie sprawdzi się w ogrodzie skalnym. Dorasta do 20-40 cm wys.

Goździk pierzasty ‘Diamant’ (Dianthus plumarius) dobrze rośnie na średnio żyznej, przepuszczalnej glebie. Nie lubi za dużo wilgoci, uwielbia słońce. Po przekwitnieniu trzeba ściąć łodygi kwiatowe, a przy okazji także nieco skrócić liście, wówczas kępa pięknie się zagęści. Kępki sadzimy tak, by nad ziemią była tylko zielona część. Długie korzenie, podwinięte ma czas transportu, proszę rozprostować.

Goździk siny (Dianthus gratianopolitanus) Kwiaty karminowe, liście srebrzystoniebieskawe, tworzy kobierce, niewybredny. Kwitnie bardzo obficie. Odpowiada mu miejsce dobrze nasłonecznione, na murkach, w szczelinach skałek, na półkach skalnych. Lubi glebę przepuszczalną o odczynie obojętnym, zawierającą nieco wilgoci. Wysokość: 10 cm, kwitnienie: V-VI.

Grubosz Milforda (Krassula milfordiae ). Tworzy zwarte, gęste poduszki malutkich, mięsistych liści, zebranych w rozetki. Potrzebuje pełnego słońca i przepuszczalnego podłoża. Malutkie białe kwiatki z czerwonym środkiem, zebrane w baldachogrona, ukazują się latem. Na żwirowe rabaty, skalniaki, półki skalne, do koryt ze skalnymi mini-ogródkami. Wysokość: 2-3 cm, kwitnienie: VI-VII

Hortensja bukietowa ‘Grandiflora’ (Hydrangea paniculata) – najbardziej odporna ze wszystkich hortensji. Piękne, białokremowe kwiatostany kształtem przypominające stożek rozwijają się od lipca do jesieni. Nie ma dużych wymagań co do gleby, jednak na początku warto dać jej do dołka żyzną ziemię z dodatkiem kompostu. Wiosną co roku trzeba skrócić grubsze, wyprostowane pędy nad 2-3 oczkiem licząc od dołu. Dzięki cięciu krzew wypuści silne, młode gałązki, na których rozwiną się piękne kwiatostany. Natomiast cienkie gałązki trzeba usunąć w całości.

Hortensja bukietowa (Hydrangea paniculata) jest pięknym, okazałym, a zarazem niewymagającym krzewem. Wyróżnia się zwartym pokrojem, jej sztywne gałęzie dorastają do 2 m wysokości, a na ich końcu latem pojawiają się duże, gęste, stożkowate kwiatostany początkowo w kolorze białym, później różowiejące miejscami aż do  czerwieni, utrzymujące się aż do zimy. Dobrze rośnie w słońcu i półcieniu, w  żyznej, umiarkowanie wilgotnej i lekko kwaśnej glebie. W czasie kwitnienia potrzebuje więcej wody i w przypadku dłuższych suchych okresów należy ją podlewać. Bardzo dobrze znosi mróz, kwitnie niezawodnie na pędach tegorocznych. Wczesną wiosną jej pędy trzeba przyciąć do 1/3 długości, co kilka lat można ją odmłodzić, ścinając wszystkie pędy nisko nad ziemią.

Hortensja dębolistna ‘Burgundy’ (Hydrangea quercifolia) to rzadko spotykana, przepiękna odmiana hortensji o nietypowych, powcinanych liściach, które jesienią wybarwiają się na intensywny, winno-czerwony kolor. Dorasta do 1,5 m wys., młode pędy są rdzawoczerwonego koloru, a wiechowate kwiatostany, początkowo białe, później czerwieniejące rozwijają się od lipca do sierpnia i długo są ozdobą rośliny. Dobrze rośnie w słońcu i półcieniu, na żyznej, dostatecznie wilgotnej glebie o odczynie obojętnym. Kwitnie na pędach kilkuletnich, więc zasadniczo jej nie przycinamy, jedynie wykonujemy cięcie sanitarne polegające na usuwaniu starych, pokładających się gałęzi. Wskazane nawożenie nawozem ogólnego stosowania, np. Azofoską co kilka tygodni, poczynając od początku sezonu. Odporna na mróz, jedynie w chłodniejszych rejonach kraju w czasie surowych zim część nadziemna może ucierpieć. Młode krzewy na wszelki wypadek można okryć.

Hortensja krzewiasta ‘Anabelle’ (Hydrangea arborescens) – hortensja nie sprawiająca żadnych kłopotów, kwitnie niezawodnie, nie wymarza. Jest jednym z najbardziej atrakcyjnych krzewów kwitnących latem i jesienią. Stanowisko słoneczne lub lekko ocienione, gleba średnio urodzajna, zawsze lekko wilgotna, ale nie może zamakać. Wiosną ścinamy wszystkie pędy na wysokości około 30-40 cm.

Hortensja ogrodowa ‘Preziosa’ (Hydrangea macrophylla) – zwarty krzew dorastający do 1- 1-2 m wysokości, o półkulistych, koronkowych kwiatostanach początkowo o barwie delikatnie różowej, z czasem dochodzącej do koloru bordo, pojawiających się w czerwcu, a utrzymujących się aż do października. Ma wyprostowane gałązki (młode są czerwonobrązowe), niepokładające się, nie wymaga więc podpierania. Wyjątkowo ozdobne są też liście, wybarwiające się na czerwono późnym latem i jesienią. Dobrze rośnie zarówno w słońcu, jak i w półcieniu, na glebie żyznej, próchnicznej, lekko kwaśnej lub o obojętnym odczynie, stale umiarkowanie wilgotnej. Można ją także uprawiać w pojemnikach na tarasie.  Jest stosunkowo odporna na przymrozki, jednakże należy ją chronić przed mroźnymi wiatrami. Z naszych obserwacji wynika, że jest to najbardziej odporna i niezawodna odmiana hortensji ogrodowej. Kwitnie niezawodnie co roku. Kwiatostany nie są wielkie, ale jest ich bardzo dużo.

Hosta (funkia) (Hosta)w naszej ofercie co roku pojawiają się hosty w różnych odmianach, zróżnicowane pod względem rozmiarów (od bardzo dużych poprzez średnie do miniaturowych). Ich wymiary znajdziecie w aktualnej ofercie w podpisach pod zdjęciami. Wymagania host są podobne. Lubią miejsca zacienione i stale wilgotne. Mogą ewentualnie rosnąć na słońcu, pod warunkiem, że zadbacie, aby miały zawsze wilgotną ziemię. Odmiany o liściach z białym lub żółtym obrzeżeniem, albo o liściach złocistych nie powinny być sadzone w pełnym słońcu, gdyż silne promienie mogą przypalać liście. Gleba musi być żyzna, zwięzła, najlepiej gliniasta ulepszona kompostem. Hosty trzeba nawozić wiosną Azofoską.

Hosta ‘Stiletto’ (Hosta) to śliczna miniaturka wśród funkii dorastająca do 15 cm wysokości (kwiaty do 30 cm). Liście ma wąskie, pofalowane na brzegach, zielone z kremowo-białym brzegiem. Okazałe w stosunku do wielkości rośliny, biało-lawendowe kwiaty w paski pojawiają się w lipcu i sierpniu. Szybko się rozrasta, nadaje się na obwódki, do zadarniania miejsc pod krzewami i drzewami. Jak wszystkie hosty, najlepiej czuje się w półcieniu, na wilgotnej, żyznej, zwięzłej, najlepiej gliniastej  glebie, ulepszonej kompostem. Hosty trzeba nawozić wiosną Azofoską.

Hutujnia sercowata (Houttuynia cordifolia) jest dekoracyjną, okrywową byliną o wysokości do 50 cm , doskonałą do sadzenia pod drzewami i krzewami, gdyż najlepiej czuje się w miejscach zacienionych. Ozdobna głównie dzięki sercowatym, niebieskozielonym listkom. Białe kwiatki pojawiają się w czerwcu. Dobrze rośnie na glebie wilgotnej, nad zbiornikami wodnymi, nawet w samej wodzie. W odpowiednich warunkach szybko się rozrasta dzięki podziemnym kłączom. Późne przymrozki mogą uszkodzić zwłaszcza młode rośliny, dlatego w chłodniejszych rejonach kraju wskazane jest ich okrycie. Podobne warunki uprawy są wskazane również dla hutujni sercowatej ‘Chameleon’.

Imperata cylindryczna ‘Red Baron’ (Imperata cylindrica). Jedna z najbardziej atrakcyjnych traw dzięki czerwonemu zabarwieniu liści. Na początku wzrostu czerwone są tylko wierzchołki liści, podczas gdy większa część liścia pozostaje zielona. Stopniowo czerwona część liścia wydłuża się, a jesienią ponad połowa liścia wybawia się na coraz bardziej jaskrawy czerwony kolor. W promieniach słońca ta trawa wygląda wprost fantastycznie. Do dobrego wzrostu imperata potrzebuje żyznej, przepuszczalnej, dobrze zdrenowanej, zawsze wilgotnej ziemi, najlepiej w pełnym słońcu. Jest nieco wrażliwa na mrozy, aby dobrze przezimowała, trzeba ją okryć. W naszym ogrodzie kępy imperaty przed zimą przysypujemy kopczykami z trocin.

Irys blady ‘Variegata’, kosaciec (Iris pallida). Ozdobny przez cały rok dzięki kremowo-stalowozielonym liściom. W czerwcu rozwijają się jasnoliliowe kwiaty. Nie jest specjalnie wybredny, charakteryzuje się dużą odpornością na mróz. Dobrze rośnie w miejscach słonecznych, w glebie żyznej, piaszczysto gliniastej, dobrze przepuszczalnej, zawsze lekko wilgotnej. Wysokość: 50 cm, kwitnienie: VI  

Irys bródkowy, kosaciec (Iris barbata)– kłączowy irys  średniej wysokości. Nie ma żadnych wymagań, pod warunkiem, że będzie posadzony na słońcu, w ciepłej, przepuszczalnej glebie. Kłącza umieszczamy w glebie płytko, prawie równo z powierzchnią gruntu.

Irysy (kosaćce) miniaturowe  (Iris nana) osiągają wysokość 10-25 cm, kwitną na przełomie kwietnia i maja. Lubią glebę doskonale przepuszczalną, ciepłą, o odczynie lekko kwaśnym. Wymagają stanowiska w pełnym słońcu. Kłącza sadzimy poziomo, płytko, tuż pod powierzchnią gruntu (mogą nawet lekko wystawać).
 Irys mieczolistny, kosaciec (Iris ensata) – wymaga gleby żyznej, gliniasto-próchnicznej, ubogiej w wapń, wilgotnej, miejsca słonecznego. Zimą gleba nie powinna być zbyt mokra.

Irys syberyjski, kosaciec (Iris sibirica) pięknie kwitnie w czerwcu i nie wymaga prawie żadnej opieki. Tworzy okazałe kępy zawsze ładnych liści. Lubi glebę próchniczną, koniecznie wilgotną, a nawet mokrą, o odczynie lekko kwaśnym. Kłącza sadzimy pionowo. Powinien rosnąć w pełnym słońcu, gdyż tylko w takim miejscu dobrze kwitnie.  
Irys syberyjski ‘Butter and Sugar’ (Iris sibirica). Pięknie kwitnie w czerwcu i nie wymaga prawie żadnej opieki. Tworzy okazałe kępy zawsze ładnych liści. Lubi glebę próchniczną, koniecznie wilgotną, a nawet mokrą, o odczynie lekko kwaśnym. Kłącza sadzimy pionowo. Powinny rosnąć w pełnym słońcu, gdyż tylko w takim miejscu dobrze kwitną.

Irys trawolistny (Iris graminea) oryginalny, botaniczny gatunek irysa. Odporny na choroby i szkodniki, pachnie dojrzałymi śliwkami. Jego cechą charakterystyczną jest to, że liście są wyższe od kwiatów. Sadzić na słońcu, w próchnicznej, lekko wilgotnej glebie. Kwitnie: V-VI, wys. 40 cm.

Irys żółtawy (Iris ochroleuca, Iris orientalis). Niezwykle oryginalny gatunek kosaćca botanicznego. Ma piękne biało-żółte kwiaty o oryginalnie ułożonych, szeroko rozpostartych płatkach. Jego długie liście, lekko spiralnie skręcone są pokryte woskowym nalotem. Nadaje się na wilgotne miejsca, zbyt mokre dla innych roślin – na dno rowów, na brzegi stawów, do płytkiego, czasowo zasychającego strumyka. Lubi słońce i próchniczną, żyzną glebę. Wysokość: 50-100 cm, kwitnienie: V-VI

Irys żółty ‘Variegata’ (Iris pseudoacorus) nazywany też irysem wodnym, może rosnąć zarówno w wodzie, na ziemi wilgotnej, jak i na bardziej suchych stanowiskach. Jest byliną uniwersalną. Może rosnąć w słońcu i w półcieniu. Ma piękne, matowozielone, mieczowate liście, które wiosną są dwukolorowe, z podłużnymi smugami zielono-żółtymi.  Dorasta od 70 do 100 cm. Kwitnie na przełomie maja i czerwca.

Jagoda kamczacka (Lonicera caerulea var. kamtschatica) bardzo cenny krzew owocowy ze względu zarówno na niewielkie wymagania glebowe, łatwość uprawy, bardzo wysoką mrozoodporność, jak i walory smakowe oraz zdrowotne samych jagód.  Można je zbierać już na przełomie maja i czerwca, wcześniej niż truskawki; są przeważnie niebieskie, podłużne i pokryte woskowym nalotem.. Zawierają mnóstwo witamin oraz antyoksydantów, które spowalniają starzenie się komórek i dobrze wpływają na układ sercowo-naczyniowy. Są przy tym bardzo smaczne, słodko- kwaskowate, o sporej zawartości pektyn, dzięki czemu świetnie nadają się na dżemy czy konfitury.  Krzewy najlepiej owocują w słońcu, tolerują też półcień. Dobrze rosną w każdej glebie ogrodowej z wyjątkiem bardzo ciężkiej i podmokłej czy ekstremalnie piaszczystej. Są tolerancyjne co do odczynu gleby, jednak najbardziej odpowiada im lekko kwaśny. Dla dobrego startu warto przed posadzeniem roślin zasilić miejsce przyszłej plantacji nawozem organicznym (przefermentowanym obornikiem, kompostem bądź torfem). Ważne – dla dobrych zbiorów wskazane jest sadzenie kilku odmian obok siebie, które mogą się wzajemnie zapylać, właśnie jak odmiany ‘Nimfa’ i ‘Leningradzkij Velikan’, które mamy w naszej ofercie.
‘Nimfa’ pochodzi z Rosji, charakteryzuje się dużą odpornością na silne mrozy (-45˚C). Owoce są bardzo słodkie, pojawiają się już 2 lata po posadzeniu, z dorosłej rośliny można zebrać ponad 2 kg owoców. Krzew dorasta do 1,5 m wys., jest łatwy w pielęgnacji, nie wymaga cięcia. Nie choruje, nie niszczą go szkodniki.
‘Leningradzkij Velikan’ pochodzi z Rosji, jest odmianą silniej krzewiącą się i nieco wyższą (do 170 cm), o owocach bardzo smacznych, aromatycznych, dużych, wydłużonych, nieco mniej słodkich, polecanych szczególnie do zamrażania. Zaczyna owocować już w 2-3-cim roku po posadzeniu, z dorosłego krzewu można zebrać 2-5 kg jagód. Krzew jest długowieczny, bardzo odporny na mróz (-45˚C), choroby i szkodniki.  

Jarzmianka większa (Astrantia major) – delikatne, różowe kwiaty są zebrane w baldaszki na końcach łodyg. Piękna, oryginalna bylina do ogrodów naturalistycznych. Wymaga gleby niezbyt suchej, żyznej, próchnicznej i miejsca raczej półcienistego. W słońcu też będzie rosła pod warunkiem, że podłoże będzie zawsze dostatecznie wilgotne.

Jaskier ostry ‘Multiplex’ (Ranunculus acris) – pełnokwiatowa odmiana jaskra, kwitnie obficie w maju, a potem mniej przez całe lato. Lubi słońce, co do gleby nie ma wymagań, byle była niezbyt sucha. Świetnie zadarnia, ma ozdobne cały sezon, błyszczące, zielone liście.

Jasnota plamista  'Beacon Silver' (Lamium maculatum) jest doskonałą rośliną zadarniającą miejsca półcieniste, o pięknych, srebrzysto - zielonych liściach tworzących gęste dywany. Nad nimi od kwietnia do lipca pojawiają się intensywne w kolorze różowofioletowe kwiaty. Najlepiej rośnie na glebie żyznej, niezbyt suchej, bez bezpośredniego nasłonecznienia. Można ją sadzić pod krzewami i drzewami. Dorasta do 15 cm wysokości.

Jaskier ostry ‘Multiplex’ (Ranunculus acris) – pełnokwiatowa odmiana jaskra, kwitnie obficie w maju, a potem mniej przez całe lato. Lubi słońce, co do gleby nie ma wymagań, byle była niezbyt sucha. Świetnie zadarnia, ma ozdobne cały sezon, błyszczące, zielone liście.

Jastrzębiec pomarańczowy ma atrakcyjne, owłosione, zimozielone liście; jego największym atutem są pomarańczowoczerwone kwiaty rozwijające się od VI do IX. Rośnie dobrze na każdej, niezbyt wilgotnej glebie, na stanowisku słonecznym, jest odporny na suszę. Rozrasta się podziemnymi rozłogami, więc potrzebuje sporo miejsca.

Języczka pomarańczowa ‘Desdemona’ (Ligularia dentata). Tworzy okazałą kępę purpurowobrązowych liści, nad którymi unoszą się pomarańczowożółte kwiaty. Na brzegi zbiorników wodnych, do ogrodów naturalistycznych, na duże rabaty. Lubi półcień, chłód, wilgoć, żyzną, próchniczno-gliniastą glebę. Kwitnie VII-IX, wys. 90-120 cm

Jukka karolińska (Yucca filamentosa). Jest wspaniałym akcentem w letnim ogrodzie, kiedy na wysokiej łodydze rozwijają się okazałe wiechy kremowych, dość dużych dzwonków. Przez okrągły rok jej ozdobą są zimozielone, sztywne, niebieskawozielone liście z ostrym szpicem na końcu i pofalowanymi cienkimi niteczkami na brzegach. Może rosnąć pojedynczo, np. na brzegu trawnika, albo na żwirowych rabatach w kompozycjach z trawami. Do dobrego wzrostu i obfitego kwitnienia trzeba jej zapewnić dużo słońca i przepuszczalną, wapienną glebę. Wysokość 100-170 cm, kwitnienie VII-VIII.

Kocimiętka Faassena (Nepeta faassenii). Jedna z najdłużej kwitnących bylin, dekoracyjna przez cały sezon. Szarozielone liście i lawendowe kwiaty czynią z niej uniwersalną roślinę, nadającą się na rabaty, obwódki, do wypełnienia pustych miejsc w dużych nasadzeniach. Niezastąpiona w każdym ogrodzie. Dobrze rośnie w miejscach słonecznych, niewymagająca co do gleby. Po kwitnieniu warto ją przyciąć, wtedy obficie zakwitnie ponownie. Niezastąpiona w każdym ogrodzie. Opis warunków uprawy dotyczy również kocimiętek: ‘Alba’ i ‘Six Hill’s Giant’. Wysokość: 50 cm, kwitnienie: V-IX

Kokorycz żółta (Corydalis lutea). Roślina uniwersalna, może rosnąć w słońcu, w półcieniu i w cieniu. Doskonała na murki kwiatowe, na rabaty, do obsadzania miejsc pod koronami drzew. Nie ma wymagań co do gleby. Sama się rozsiewa, należy do najdłużej kwitnących bylin. Kwitnie: V-IX, wysokość 30 cm

 

Kolekcja bodziszków (Geranium) – patrz: Bodziszki

 

Kolekcja liliowców –patrz: Liliowce

 

Kolekcja miniaturowych irysów – te niskie irysy osiągają wysokość 10-20 cm, kwitną na przełomie kwietnia i maja. Lubią glebę doskonale przepuszczalną, ciepłą, o odczynie lekko kwaśnym. Wymagają stanowiska w pełnym słońcu. Kłącza sadzimy poziomo, płytko, tuż pod powierzchnią gruntu (mogą nawet lekko wystawać z ziemi). W kolekcji są 4 irysy, każdy w innym kolorze.

 

Kolekcja tawułek – patrz: Tawułki

 

Konwalia majowa (Convallaria majalis)ma pachnące, białe dzwonkowate kwiatuszki. Kwitnie w maju. Najlepiej rośnie w półcieniu, na wilgotnej, próchnicznej, żyznej ziemi. Jej czerwone owoce są trujące! Rozrasta się podziemnymi kłączami, podobnie jak perz. Kłącza sadzimy płytko, 2-3 cm pod powierzchnią ziemi. Roślina ekspansywna. W naszej ofercie są dwie konwalie – biała o dużych dzwoneczkach i ‘Rosea’ o dzwonkach różowych.

Konwalijka dwulistna  (Maianthemum bifolium) jest idealną rośliną do zadarniania zacienionych miejsc. Piękne, połyskujące, intensywnie zielone liście są jej ozdobą przez cały sezon, z nich w kwietniu i maju wyrastają grona białych kwiatków. Później pojawiają się ozdobne, czerwone jagody. Dobrze rośnie na próchnicznej, wilgotnej glebie, pod drzewami i krzewami. Roślina trująca

 

Kostrzewa olbrzymia (Festuca gigantea) jest jedną z najlepszych traw ozdobnych. Dzięki zimozielonym liściom wygląda atrakcyjnie przez cały rok. Tworzy luźne kępy, kwitnie latem, nie ma specjalnych wymagań. Wys. 40/100 cm. Kwitnienia: VI-VIII

Kostrzewa popielata (Festuca glauca). Zimozielona trawa, tworzy zgrabne poduszki niebieskawych liści, nad którymi w maju unoszą się beżowe kwiatostany. Rośnie w zwartych kępkach, nadaje się do ogrodu skalnego, żwirowego, na wrzosowisko, na obwódki, do pojemników, idealna do zestawień kolorystycznych. Pełnię urody utrzymuje wówczas, gdy jest co parę lat odmładzana (dzielona). Dobrze czuje się w pełnym słońcu, w glebie niezbyt wilgotnej. Odpowiada jej gleba o dowolnym odczynie. Wysokość: 20 cm, kwitnienie: VI-VII

Kotula ‘Platt’s Black’ (Leptinella squalida, Cotula) jedna z najniższych roślin skalnych (↑3 cm), tworząca tuż przy gruncie darń z brązowych listeczków podobnych w kształcie do paproci. Kwiaty nieistotne. Potrzebuje dobrze zdrenowaną ziemię w pełnym słońcu. Nie toleruje wilgoci. Podobnych warunków uprawy wymaga kotula szorstka.

Krzewuszka ‘Gold Rush’ ( Weigela florida) – bardzo ładna krzewuszka, której ozdobą są nie tylko karminowe kwiaty, ale także zielono-złociste liście, dorasta do wysokości 150 cm, kwitnie latem od czerwca. Jest niewymagająca w pielęgnacji. Lubi słońce i żyzną, próchniczną, przepuszczalną glebę.

Krzewuszka ‘Nana Purpurea’ (Weigela) – niewielki krzew dorastający tylko do 1 m wysokości o atrakcyjnych, purpurowych liściach przez cały sezon. Najlepiej rośnie na wilgotnych, żyznych, przepuszczalnych glebach. Latem rozwija mnóstwo dzwonkowatych kwiatów koloru purpuroworóżowego.

Kuklik ogrodowy (Geum hybridum)- jest bardzo atrakcyjną byliną ze względu na piękny pomarańczowo-czerwony kolor kwiatów i na 2-krotne kwitnienie w ciągu sezonu. Kwitnie w V-VI, a potem w IX-X. Potrzebuje ziemi żyznej, nie za suchej, może rosnąć na słońcu, ale nie za ostrym.

Kuklik ogrodowy ‘Flore Pleno’ (Geum hybridum) – bardzo atrakcyjna odmiana o pełnych, jaskrawoczerwonych kwiatach. Kwitnie dwukrotnie w ciągu sezonu, w V-VI, a potem w IX-X. Potrzebuje ziemi żyznej, nie za suchej, może rosnąć na słońcu, ale nie za ostrym.

Kuklik pomarańczowy (Geum hybridum) – oryginalna odmiana kuklika o zaokrąglonych, pomarańczowych kwiatach. Tworzy bardzo ładne, zgrabne kępy zawsze ładnych liści, nad którymi unosi się burza intensywnie pomarańczowych, bardzo dużych kwiatów. Potrzebuje ziemi żyznej, nie za suchej, może rosnąć na słońcu, ale nie za ostrym.

Kulnik kropkowany (Globularia punctata) atrakcyjna bylina na skalniak o zimozielonyvh liściach i niebieskich kulistych kwiatach. Lubi słońce lub tylko niewielki półcień, glebę przepuszczalną o odczynie wapiennym. Wys. 10/20 cm, kwitnienie V-VI.

Kulnik sercolistny (Globularia cordifolia) – zimozielone, niziutkie dywany na skalniak, na żwirowe i kamieniste skarpy. Odpowiada mu gleba piaszczysta z niewielkim dodatkiem gliny, raczej sucha, wapienna. Stanowisko słoneczne. Nie wymarza, ale na zimę trzeba go lekko okryć gałązkami iglastymi, aby liści nie uszkodziło zimowe słońce i wiatr.

Lepnica Schafta (Silene Schafta) - wspaniała ozdoba skalniaka pod koniec lata, kiedy kwitnie już niewiele roślin. Różowe kwiaty obficie pojawiają się od lipca aż do września. Jest to także cenna roślina zadarniająca tworząca gęste kobierce. Nadaje się na przód słonecznej rabaty, na obwódki. Najlepiej rośnie w miejscach słonecznych lub półcienistych, na glebie próchnicznej, przepuszczalnej, niezbyt wilgotnej. Dorasta do 5 cm wys., a kwiaty do 20 cm.

Lepnica zawciągowata (baldaszkowata) (Silene armeria) -  jest byliną krótkowieczną, czasem bywa zaliczana do roślin jednorocznych albo dwuletnich. Raz posadzona w ogrodzie pozostanie w nim na zawsze, gdyż sama się rozsiewa. Rozetki niebieskozielonych liści są obecne na powierzchni gleby także zimą. Pięknie wyglądają większe kępy okryte latem burzą karminowych kwiatów. Poza słońcem nie wymaga niczego, gleba nie jest dla niej ważna, może być nawet piaszczysta i sucha.

Lepnica Schafta (Silene Schafta) - wspaniała ozdoba skalniaka pod koniec lata, kiedy kwitnie już niewiele roślin. Różowe kwiaty obficie pojawiają się od lipca aż do września. Jest to także cenna roślina zadarniająca tworząca gęste kobierce. Nadaje się na przód słonecznej rabaty, na obwódki. Najlepiej rośnie w miejscach słonecznych lub półcienistych, na glebie próchnicznej, przepuszczalnej, niezbyt wilgotnej. Dorasta do 5 cm wys., a kwiaty do 20 cm.

Lilak pospolity ‘Aucubaefolia’ (Syringa vulgaris) – piękny lilak o oryginalnie zabarwionych liściach, pstrych w białe i kremowe plamki. W maju można podziwiać jego duże, gęste kwiatostany o kształcie szerokiego stożka; kwiaty są liliowe, półpełne. Dobrze rośnie w żyznej, próchnicznej glebie, na stanowiskach słonecznych. Bardzo przydatny do ogrodów miejskich, gdyż jest odporny na zanieczyszczenia powietrza. Wysokość: 3-4 m, kwitnienie: V.  

Lilak pospolity ‘Krasawitsa Moskvy’ (Syringa vulgaris) – przepiękny lilak o ogromnych, perłoworóżowych, pełnych kwiatostanach. Preferuje miejsca słoneczne i ciepłe, glebę żyzną. Wysokość: 3 m, kwitnienie: V.

Lilak pospolity ‘Sensation’ (Syringa vulgaris) – odmiana o niezwykłych, bordowych kwiatach, których płatki obwiedzione są białym paskiem. Kwiatostany dochodzą do ok. 30 cm długości, pojawiają się w maju. Najlepiej rośnie słońcu, na próchnicznej glebie. Dobrze znosi suszę i miejskie warunki. Dorasta do ok. 3 m wys.

Lilak Meyera ‘Palibin’ (Syringa meyeri) to cenny krzew zarówno ze względu na brak wymagań co do gleby, jak i ze względu na śliczny zapach kwiatów i niewielkie rozmiary (osiąga 1,5 m po kilkunastu latach), idealnie nadające się do niedużego przydomowego ogródka. Liliowe kwiaty podobne do znanego wszystkim bzu pojawiają się na przełomie maja i czerwca już na bardzo młodych roślinach, często w sezonie powtarza kwitnienie, chociaż już nie tak obficie. Nadaje się na niskie żywopłoty i do sadzenia w donicach na tarasie. Rośnie dobrze na każdej  przeciętnej ogrodowej glebie, umiarkowanie wilgotnej i przepuszczalnej., w słońcu i półcieniu. Jest w pełni odporny na mróz.

Liliowce (Hemerocallis) ( wys. 60-100 cm) nie są trudne w uprawie. Lubią słońce, ale dobrze rosną także w lekkim półcieniu. Nie mają specjalnych wymagań co do gleby. Mogą rosnąć w glebie żyznej, albo nawet ubogiej, wilgotnej i suchej, kwaśnej, obojętnej lub zasadowej. Jednak na początek radzę posadzić je w dołki z żyzną, dobrze, głęboko uprawioną glebą, aby miały dobry start. Potem poradzą sobie same. Mogą rosnąć w jednym miejscu przez wiele lat i nie trzeba ich zbyt często dzielić, bo najładniej kwitną starsze kępy. Są odporne na mróz. Co roku wiosną można je nawieźć Azofoską, a najlepiej rozkładać wokół kępy kompost.

Lubią miejsca zacienione i stale wilgotne. Mogą ewentualnie rosnąć na słońcu, pod warunkiem, że zadbacie, aby miały zawsze wilgotną ziemię. Odmiany o liściach z białym lub żółtym obrzeżeniem, albo o liściach złocistych nie powinny być sadzone w pełnym słońcu, gdyż silne promienie mogą przypalać liście. Gleba musi być żyzna, zwięzła, najlepiej gliniasta ulepszona kompostem. Hosty trzeba nawozić wiosną Azofoską.

Macierzanka wczesna ‘Pygmaeus’ (Thymus praecox) – bezłodygowa macierzanka tworząca zadarniające, zimozielone, zwarte dywany. Pięknie wygląda, gdy płoży się po kamieniach, lub zarasta skalne szczeliny na skalniaku. Kwiaty lilia-różowe nie są zbyt liczne, ale trzeba pamiętać, że główną ozdobą tej miniaturowej macierzanki są zawsze ładne liście. Potrzebuje jedynie słońca i przepuszczalnego podłoża. Wysokość: 2 cm, kwitnienie: VII-VIII

Miecznica piękna (Sisyrinchium bellum). Rarytas na skalniak. Mniej znana od miecznicy wąskolistnej, ma nieznacznie szersze i dłuższe liście i ciemniejsze, fioletowe kwiaty z węższymi płatkami i żółtym gardłem, Tworzy gęste kępy z licznymi kwiatami. Lubi słońce i przepuszczalną, przeciętną glebę. Sama się rozsiewa. Rozproszone siewki wiosną można przesadzić w jedno miejsce; uzyskamy w ten sposób atrakcyjny pionowy akcent na skalniaku. Miecznice zdecydowanie lepiej wyglądają w grupie, niż gdy rosną pojedynczo. Wysokość 20 cm, kwitnienie: V.

Miecznica wąskolistna (Sisyrinchium anguistifolium) tworzy gęste kępy wąskich, zielonosinawych liści, wysokości 15-20 cm. Urocze, fioletowoniebieskie kwiatuszki rozwijają się w maju i czerwcu. Odmiana ‘Album’ ma białe kwiatuszki. Miecznica lubi żwirowe podłoże, słońce, często sama się rozsiewa.

Miłek amurski (Adonis amurensis) . Należy do najwcześniejszych bylin. Czasem zakwita już w końcu lutego. Jest wtedy niekwestionowanym królem skalniaka. Strzępiaste, połyskujące, paprociowate liście pojawiają się pod koniec kwitnienia, na początku czerwca liście zanikają, warto oznaczyć miejsce, w którym rośnie miłek, aby niechcący nie uszkodzić go. Lubi ziemię próchniczną, z dodatkiem piasku i gliny, przepuszczalną, średnio wilgotną o odczynie lekko kwaśnym. Wysokość: 20 cm, kwitnienie: II-IV

Miłek wiosenny (Adonis vernalis). Ozdobne są jego pąki, kwiaty i koperkowate liście. Prześliczne, lśniące, złociste, kwiaty przyciągają uwagę na skalniaku i na wiosennej rabacie. Lubi dużo słońca i przepuszczalną, próchniczną glebę o odczynie wapiennym. Wysokość: 25 cm, kwitnienie: IV

Miodunka czerwona ( Pulmonaria rubra) – zaczyna kwitnąć już w marcu, kwiaty rozwijają się do maja. Są nietypowe dla miodunki, bo ceglastoczerwone, nie przebarwiają się na niebiesko. Przez cały sezon ma ładne jasnozielone liście, które można wykorzystać do rozjaśniania miejsc zacienionych. Wysokość 30-40 cm, kwitnienie III-V.

Miskanty (Miscanthus) wszystkie miskanty wymagają żyznych gleb, umiarkowanie wilgotnych i słonecznego stanowiska. Będą rosły także w gorszych warunkach, ale ich wzrost i kwiatostany będą skromniejsze. Tych traw nie ścinamy przed zimą. Robimy to dopiero wiosną. Przez pierwsze 2-3 lata warto młode miskanty zabezpieczyć na zimę kopczykiem z trocin.

Miskant chiński ‘Ferner Osten’ (Miscanthus sinensis) – tworzy zwarte kępy, nadaje się na rabaty bylinowe, gdyż nie jest zbyt wysoki. Bardzo ozdobny do późnej jesieni ze względu na purpurowe wiechy, które długo utrzymują kolor.

Miskant chiński ‘Kleine Silberspine’ (Miscanthus sinensis) –od późnego lata tworzy piękne czerwono-rude wiechy, które z czasem przebarwiają się na kolor srebrzysty. Osiąga wysokość 1,2-1,5 m, rośnie w kępie, nie wędruje. Powinien mieć glebę żyzną, umiarkowanie wilgotną i dużo słońca.

Miskant chiński ‘Malepartus’ ( Miscanthus sinensis) jest najlepszą z nowych odmian. Ma szerokie liście z wyraźnym srebrzystym nerwem środkowym; liście przebarwiają się na wiele kolorów, od ochry, poprzez żółty do rdzawych brązów. Mocna odmiana, łatwa w uprawie, szybko zakwita. Kwiatostany są najpierw purpurowe, potem różowosrebrzyste, potem jasnobrązowe.

Miskant chiński ‘Morning Light’ – dwubarwna, niezwykle dekoracyjna odmiana miskanta chińskiego o eleganckim pokroju przypominającym fontannę. Wąskie liście mają na środku dość szeroki biały pasek. W pełni mrozoodporny. Potrzebuje dużo słońca, gleby przeciętnie żyznej, lekko wilgotnej.

Miskant chiński ‘Zebrinus’ (Miscanthus sinensis) ma kremowe, poprzeczne paski na liściach, dorasta do 160 cm. W młodości wskazane jest okrycie go na zimę, ale liści nie ścinamy, lecz związujemy sznurkiem i obsypujemy kopczykiem z kory. Liście ścinamy wiosną, podobnie jak u innych wysokich traw. Potrzebuje gleby żyznej, umiarkowanie wilgotnej i słonecznego stanowiska.

Miskant cukrowy (Miscanthus sacchariflorus) wytwarza piękne, puszyste biało-beżowe, a potem biało- srebrzyste wiechy i z powodzeniem może zastąpić trawę pampasową, która w naszym klimacie przemarza. Posadźcie poziomo rozłogi, ugniećcie ziemię, dobrze podlejcie. Dobrze rośnie na każdej glebie, nawet suchej i jałowej, w słonecznym miejscu. Kłącza rozrastają się podobnie, jak kłącza perzu, a więc uważajcie na wędrówki tego miskanta Jeśli chcecie utrzymać go w jednym miejscu, posadźcie go w betonowym kręgu, albo w dużej donicy budowlanej.

Miskant olbrzymi (Miscanthus giganteus) jest okazałą trawą ozdobną, osiągającą wysokość 3-4 m. Potrzebuje gleby żyznej, umiarkowanie wilgotnej i słonecznego stanowiska. Jego kępa rozrasta się z roku na rok, powiększając swoją średnicę. Kłącza, które posyłamy Państwu do posadzenia, są wykopane z gruntu. Proszę posadzić wszystkie, nawet małe kawałki. Tak sadzony miskant olbrzymi rośnie szybciej niż młode sadzonki w doniczkach. Na zimę proszę nie ścinać łodyg lecz dopiero wiosną.

 Mozga trzcinowata  (Phalaris arundinacea)– bardzo dekoracyjna i zupełnie niewymagająca trawa ozdobna. Może rosnąć dosłownie wszędzie, w słońcu, półcieniu, na glebie ubogiej, nawet suchej. W naszej ofercie jest odmiana ‘Variegata’ o bardzo jasnych liściach, prawie białych, które szczególnie pięknie prezentują się wiosną, odmiana 'Picta' o liściach w podłużne, szerokie, białe pasy.

Nachyłek okółkowy (Coreopsis verticillata) - doskonała , niewymagająca bylina na drugą połowę lata. W VII-IX rozwija mnóstwo złocistych kwiatów, które ładnie się prezentują na tle kępy igiełkowatych, ciemnozielonych liści. Potrzebuje słońca, średnio żyznej gleby, dobrze sobie radzi podczas suszy. Posadźcie wszystkie  (nawet te ułamane i pokruszone),żółte, wałeczkowate kłącza niezbyt głęboko.  Opis warunków uprawy dotyczy także nachyłka okółkowego ‘American Dream’.

Naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora). Jest długowieczną byliną o pięknych, żółtych (nakrapianych wewnątrz), dzwonkowatych kwiatach, które zwisają z jednej strony łodygi. Odpowiadają jej miejsca zaciszne z przepuszczalną glebą, można ją sadzić w półcieniu drzew. Wysokość: 60 cm, kwitnienie: VI-VIII.

Naradka rojnikowata (Androsace sempervivoides) – pięknie prezentuje się między kamieniami, na żwirowej rabatce, obok miniaturowych iglaków. Lubi słońce, ale nie palące; podłoże powinno być średnio wilgotne, próchniczne, zawierające wapń. Odporna na mróz.

Odętka wirginijska ‘Vivid’ (Physostegia virginiana)najlepiej rośnie na glebie piaszczysto-gliniastej, lekko wilgotnej, w słońcu, szybko się rozrasta. Purpurowo-różowe kwiaty w gęstych kwiatostanach osadzonych na wyprostowanych łodygach rozwijają się pod koniec lata i jesienią. Odmiana ‘Vivid’  jest szczególnie cenna ze względu na jesienną porę kwitnienia.  Wysokość: 60-80 cm, kwitnienie: VIII-IX.

Omieg wschodni ‘Little Leo’
(Doronicum orientale) – odmiana karłowa, wcześniej kwitnąca od innych omiegów;  żółtozłociste kwiaty rozwijają się już w kwietniu. Tworzy zgrabne kępy soczysto zielonych liści ozdobnych przez cały sezon pod warunkiem, że mają dość wilgoci. Latem, z powodu suszy i zbyt mocnego słońca liście mogą zanikać, ale jesienią znowu się pokażą. Lubi zawsze wilgotną, próchniczną glebę i miejsca półcieniste. Kiedy kwitnienie staje się słabsze, trzeba podzielić bryłę korzeniową składającą się z bulwek. Wysokość: 20 cm, kwitnienie: IV-V

Orlik mieszańcowy (Aquilegia x hybrida) – ma oryginalne kwiaty z ostrogami w różnych kolorach. Oferowane sadzonki pochodzą z nasion zbieranych w naszym ogrodzie – mogą być niebieskie, białe, różowe, żółte, a nawet bardzo ciemne – prawie czarne. Orliki wymagają dobrej, żyznej gleby. Znacznie lepiej rosną i kwitną w półcieniu. Po przekwitnięciu łodygi kwiatowe i brzydkie liście należy ściąć, niedługo odrośnie ładna kępka nowych liści.

Owies wiecznie zielony (Helictotriochon sempervirens)- należy do najbardziej trwałych traw. Ma piękne niebieskosrebrzyste liście, wąskie, wygięte łukowato, tworzące zgrabną kępę. Liście dorastają do 40 cm, natomiast łodygi z jasno słomkowymi kłosami są wyższe (60-80 cm). Liście utrzymują się także zimą. Wymaga dużo słońca i przepuszczalnej, próchnicznej gleby.

Paproć ogrodowa (Matteuccia struthiopteris) dorasta do 80-100 cm, dobrze rośnie w cieniu, półcieniu i w słońcu. Na słonecznym stanowisku musi mieć zawsze dość wilgoci  przy korzeniach. Doskonała roślina do zacienionych, północnych zakątków ogrodu. Potrzebuje gleby próchnicznej, na początku żyznej.

Parzydło leśne (Aruncus dioicus) – okazała bylina, przypominająca swym wyglądem krzew. Na rabaty, na trawnik; długowieczna, najlepiej rośnie w półcieniu, odpowiada mu każda gleba, byle nie była sucha.

Parzydło miniaturowe (Aruncus aethusifolius) -karzełek w grupie parzydeł, liście dorastają tylko do 10-15 cm, a kwiaty do 20-25 cm. Potrzebuje przeciętnie żyznej gleby, z dodatkiem próchnicy i gliny, o odczynie obojętnym. Stanowisko lekko ocienione, albo słoneczne pod warunkiem, że gleba będzie zawsze wilgotna.

Penstemon palczasty ‘Husker Red’ (Penstemon digitalis) ma przez cały rok bardzo ładne, purpurowe liście. Purpurowe są także łodygi, na których od czerwca do października rozwijają się różowobiałe kwiaty. Dobrze rośnie w słońcu, na glebie średnio żyznej, raczej suchej.

Perowskia łobodolistna  (Perowskia atriplicifolia) - rzadko spotykana w ogrodach, okazała (do 1,2 m wysokości) i ozdobna przez cały sezon roślina o srebrzystoszarych gałązkach i liściach. Latem tworzy kwiatostany o dł. do 30 cm złożone z licznych niebieskich, drobnych kwiatków. Dobrze rośnie w glebie zasadowej, ubogiej, w pełnym słońcu, znosi zasolenie. Zalecane okrycie na zimę, wiosną silne przycięcie, gdyż część nadziemna zwykle przemarza. Wspaniała ozdoba nasłonecznionej rabaty, skalniaka, pięknie wygląda posadzona w grupie.

Pierwiosnek gruziński (Primula juliae)należy do najniższych pierwiosnków, tworzy darń wysokości zaledwie 3-4 cm. Bardzo wcześnie, bo już w kwietniu pojawiają się purpurowe kwiaty. Potrzebuje nieco cienia i wilgotnej gleby o odczynie obojętnym z dodatkiem próchnicy i gliny. Bardzo ładnie wygląda nad małym oczkiem na skalniaku, posadzony w ażurowym cieniu jakiegoś niewielkiego krzewu liściastego.

Pierwiosnek łyszczak (Primula auricula) – pachnący rarytas na skalniak, nie jest trudny w uprawie, jeśli zapewnimy mu żwirowo-kaministą, wapienną glebę z dodatkiem gliny w miejscu słonecznym. Wiosną trzeba go podsypać wapnem magnezowym. Odporny na mróz.

Pierwiosnek różowy (Primula rosea). Słusznie jest zaliczany do najpiękniejszych pierwiosnków. Kwiaty w barwie jaskrawego różu rozwijają się wczesną wiosną - już w marcu i ukazują się tuż przy powierzchni ziemi. Łodyżki rosną stopniowo, a na końcu ukazują się liście. Lubi wilgotną, żyzną, próchniczną ziemię z dodatkiem torfu i słońce. Aby utrzymać go w dobrej formie trzeba go dzielić po kwitnieniu co 3-4 lata, bowiem starsze rośliny są mniej żywotne.

Pięciornik nepalski ‘Miss Wilmott’ (Potentilla nepalensis)– jego karminowe kwiaty z ciemniejszym oczkiem rozwijają się latem. Ozdobne są czerwonawe łodygi i poziomkowate liście. Nadaje się na rabaty, a także do zadarniania gleby pod drzewami, gdzie jest dużo światła. Lubi glebę umiarkowanie wilgotną o odczynie obojętnym, przepuszczalną.

Pięciornik nepalskiRon Mc Beath’ (Potentilla nepalensis) ma karminowo-czerwone kwiaty z ciemniejszym oczkiem. Jest wyrazistym akcentem na rabacie, ma zwarty pokrój. Najlepiej rośnie w słońcu, na glebie przepuszczalnej, ale zasobnej. Zimą źle znosi nadmiar wody. Kwitnie od maja przez całe lato, przycięty po pierwszym kwitnieniu może ponownie obficie zakwitnąć jesienią.


Pięciornik poziomkowaty  (Potentilla megalantha, syn. Potentilla fragiformis) tworzy niskie kępki zielonych liści ze srebrnym odcieniem, który nadają im liczne, miękkie włoski. Są one podobne w kształcie do liści poziomki, stąd nazwa. Intensywnie żółte kwiaty od maja mocno wabią owady pojawiające się wiosną. Odporny na upał, jest rośliną godną polecenia na silnie nasłonecznione skalniaki. Gleba musi być doskonale przepuszczalna z dodatkiem kompostu.

Pięciornik złoty (Potentilla aurea) – tworzy ciepły, słoneczny akcent na skalniaku dzięki żółtopomarańczowym kwiatom. Lubi ziemię kwaśną, próchniczną z dodatkiem żwiru, średnio wilgotną. Miejsce słoneczne lub tylko lekko ocienione.

Piwonie (Paeonia) (wys. 80-100 cm) sadzimy w ziemię żyzną, głęboko przekopaną, najlepiej gliniastą, utrzymującą wilgoć także latem, ale jednocześnie dobrze przepuszczalną. Odczyn gleby powinien być kwaśny, czyli 5-6 pH. Piwonia nie może być posadzona za głęboko. Pąk powinien znajdować się zaledwie 3-4 cm pod powierzchnią gruntu. Piwonie posadzone za głęboko słabo kwitną, albo nie kwitną wcale i bardzo słabo rosną.

Płomyk wiechowaty (Phlox paniculata) ( wys. 80-100 cm) potrzebuje gleby żyznej, przepuszczalnej, świeżej z dodatkiem torfu. Lubi słońce, ale nie prażące. Musi mieć zawsze trochę wilgoci. Wiosną trzeba go ściółkować kompostem.

Proso rózgowate ‘Squaw’ (Panicum virgatum) – trawa o zwartym, wyprostowanym pokroju, dorastająca do 120  cm wys. Liście początkowo jasnoniebieskawe, na jesień czerwienieją, Kwiatostany pojawiają się w lipcu, są różowawe, potem brunatne i dekoracyjne aż do zimy. Może rosnąć nad wodą, na tle trawnika, na rabatach. Potrzebuje gleby żyznej, głęboko uprawianej, stanowiska słonecznego. W młodości warto je okryć na zimę iglastymi gałązkami lub trocinami.

Przetacznik goryczkowaty ‘Alba’(Veronica gentianoides) – łatwy w uprawie, nadaje się na kamieniste miejsca u podnóża większego skalniaka, które zawsze są lekko wilgotne, bo jest wrażliwy na przesychanie. Wystarcza mu gleba przeciętna na stanowisku słonecznym lub lekko ocienionym.

Przetacznik kłosowy ‘Rosea’ (Veronica spicata) tworzy atrakcyjne kępy zielonych liści i jaskrawo różowych kwiatów zebranych w kłosowate kwiatostany. Odpowiada mu stanowisko słoneczne i sucha przepuszczalna gleba. Może rosnąć w lekkim półcieniu, ale gleba powinna być zawsze raczej sucha.

Przetacznik kłosowy siwy ‘Silberteppich’ (Veronica incana) ma srebrzyste liście okryte filcowatym meszkiem, dzięki czemu przez cały rok tworzy jasne dywany. Na ich tle pięknie prezentują się ciemnoniebieskie kwiaty zebrane w kłosy, rozwijające się od lipca do września. Potrzebuje słońca i piaszczystej gleby. Nadaje się do ogrodu skalnego i na wrzosowisko. Podobne warunki uprawy polecamy także dla przetacznika kłosowego ‘Rosa Zwerg’.

Przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis)- jest zwiastunem wiosny. Niebieskofioletowe kwiaty rozwijają się przed pojawieniem się liści. Ich kępki są cudownym zjawiskiem w wiosennym ogrodzie. Lubi miejsca ocienione, wilgotne z próchniczną glebą o odczynie zasadowym lub obojętnym. Wysokość 10 cm, kwitnie w marcu i kwietniu.

Przymiotno pomarańczowe (Erigeron aurantiacus)liście tworzą zwartą darń, jesienią częściowo przebarwiają się na bordowo i fioletowo. Nad liśćmi unoszą się pomarańczowe kwiaty wysokości 10-15 cm. Bardzo dobra bylina na większe półki skalniaków. Potrzebuje gleby żyznej, wapiennej, gliniasto-próchnicznej, przepuszczalnej. Nie lubi zamakania zimą.

Przymiotno złożone odm. dyskowata (Erigeron compositus discoideus). Oryginalny, niezbyt wybredny karzełek dla którego powinno się znaleźć miejsce na każdym skalniaku. Niziutkie (5 cm) kępki pierzastych liści koloru sinozielonego, z których wyrastają śliczne stokrotkowate kwiaty białe lub lekko zaróżowione z żółtym środkiem. Lubi słońce, przepuszczalną, tylko trochę żyzną, nieco wilgotną glebę o odczynie obojętnym. Nie boi się mrozu. Sam się wysiewa. Wysokość 5/10 cm, kwitnienie: V-VI.

Przywrotnik alpejski (Alchemilla alpina)– bardzo atrakcyjne są liście tej rośliny, ciemnozielone z białą obwódką. Tworzy regularne kępy nieco pokładających się liści i żółtozielonych kwiatów, które rozwijają się przez całe lato. Jest doskonałą rośliną do wypełniania przestrzeni na rabatach między bylinami i do ogrodu skalnego. Nie wymaga żadnej pielęgnacji. Lubi próchniczną, kwaśną glebę.

Rdest pokrewny (Polygonum affine) jedna z najlepszych i najdłużej kwitnących roślin okrywowych. Kwiaty są zebrane w pstrokate biało-różowo-czerwone kłosowate kwiatostany i rozwijają się przez całe lato i jesień. Szybko się rozrasta. Najpiękniejsze, najbardziej zwarte kobierce tworzy w miejscach słonecznych lub lekko ocienionych, na glebie lekko wilgotnej, średnio żyznej. Wys. liści: 10 cm, wys. kwiatów 25-30 cm, kwitnie VI-X

Rojniki (Sempervivum) tworzą dywaniki złożone z rozet liściowych w różnych kolorach i wielkościach. Wymagają stanowiska słonecznego, podłoża przepuszczalnego, żwirowo – kamienistego, trzeba je chronić przed nadmiarem wody gromadzącej się w zakamarkach liści. Świetnie wypełniają półki skalne, zakamarki pomiędzy kamieniami. Ozdobne cały rok. 


Rozchodnik białoróżowy ‘Mediovariegatum’ (Sedum alboroseum 'Mediovariagtum')  - okazały, kępiasty rozchodnik kwitnący późnym latem, podobny do rozchodnika okazałego. Bardzo dekoracyjne są jego pstre, kremowo-zielone liście, które zdobią rabatę już od kwietnia. Musi rosnąć w miejscu słonecznym, na glebie suchej i przepuszczalnej, inaczej pędy staną się wiotkie, a korzenie mogą zagniwać. Zimuje bardzo dobrze.

Rozchodnik okazały ‘Brillant’ (Sedum spectabile). Piękny rozchodnik tworzący okazałe kępy niebieskawozielonych liści i bardzo obfitych kwiatów na początku karminowych, a potem ciemnoczerwonych. Bardzo przydatny w ogrodzie ze względu na późną porę kwitnienia, ozdobny przez cały rok (także zimą, kiedy kwiatostany są zaschnięte). Doskonale spisuje się na trudnych miejscach. Nie jest wybredny co do odczynu gleby, może rosnąć na piasku, radzi sobie na suchym podłożu. Nadaje się na obwódki, na letnie i jesienne rabaty, do donic, na duże skalniaki. Wysokość 40 cm, kwitnienie VIII-X

Rozchodnik ościsty ‘Angelina’ (Sedum reflexum 'Angelina') tworzy dywany intensywnie żółtocytrynowych, igiełkowatych, gruboszowatych listeczków, dorastające do 5 cm. Ozdobny przez cały sezon, jesienią przebarwia się na pomarańczowo i bursztynowo, przez co wygląda jakby płonął. Daje mocny akcent kolorystyczny na skalniaku lub na brzegu rabaty. Złotożółte kwiaty pojawiają się w lipcu. Może zadarniać wyjątkowo suche stanowiska, w pełni mrozoodporny, nie znosi zamakania. Wys. kwiatów do 15 cm.

Rozplenica japońska ‘Hameln’ (Pennisetum alopecuroides). Niezwykle atrakcyjna trawa ozdobna, której kępa przypomina fontannę. Ponad bardzo gęstymi, wąskimi liśćmi unoszą się puszyste kwiatostany kształtem przypominające małe szczotki do butelek. W miarę rozwoju kwiatostany zmieniają barwę – najpierw są zielonkawobiałe, potem beżowe, potem szarawobeżowe z odcieniem fioletu. Liście jesienią przebarwiają się na kolor rudawopomarańczowy, potem nieco płowieją, ale przez całą zimę są bardzo dekoracyjne, szczególnie wówczas, gdy oprószy je śnieg. Rozplenica nazywana też piórkówką najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w przepuszczalnej, żyznej, lekko wilgotnej glebie, w zacisznych miejscach. Na zimę liście związujemy sznurkiem i obsypujemy piórkówkę kopczykiem z trocin. Liście ścinamy dopiero na wiosnę. Wysokość 70-100 cm, kwitnienie VII-IX.

Rozplenica japońska (piórkówka) ‘Moudry’ (Pennisetum alopecuroides) – bardzo efektowna, nowa na naszym rynku trawa o prawie czarnych kwiatostanach. Trzeba ją sadzić w ciepłych, słonecznych, osłoniętych miejscach. Gleba powinna być średnio żyzna i lekko wilgotna. Na zimę związujemy liście i obsypujemy kopczykiem z trocin na wysokość ok. 30 cm.

Rudbekia błyskotliwa (Rudbeckia fulgida) – doskonała bylina na koniec lata i na jesień. Tworzy bardzo ładne kępy, okryte pomarańczowozłocistymi kwiatami z brązowym, aksamitnym oczkiem. Potrzebuje żyznej, wilgotnej gleby i słonecznego lub półcienistego stanowiska

Rumian Marschalla (Anthemis marschalliana) – na przełomie maja i czerwca rozwija koszyczki żółtych kwiatów na łodyżkach wysokości 15 cm. Jest atrakcyjny także w okresie, kiedy nie kwitnie dzięki srebrzystym liściom tworzącym zgrabną kępkę. Lubi glebę ubogą, przepuszczalną, raczej suchą, o odczynie obojętnym i miejsce w pełnym słońcu. Zimuje bez problemu.

Sasanka wiosenna (Pulsatilla verna) - jest nieco mniejsza od popularnych sasanek, kwiaty białe z zewnątrz nabiegłe liliowo. Dobrze czuje się na skalniaku, w pełnym słońcu w przepuszczalnej ziemi o odczynie obojętnym.

Sasanka zwyczajna nadaje się do ogrodu skalnego i na rabaty, na stanowiska słoneczne z lekką, piaszczystą glebą. Nie lubi przesadzania, najlepiej rozmnażać ją z nasion. Lubi ziemię o odczynie wapiennym. W naszej ofercie jest sasanka biała ‘Alba’, czerwona ‘Rubra’ i „czarna” o bardzo ciemnych kwiatach

Skalnica gronkowa (Saxifraga paniculata) – liście szarozielone tworzą sztywne rozetki ozdobne przez cały rok. Kwiaty zebrane w baldachy na wyższych łodyżkach są bardzo trwałe. Dobrze rośnie w ubogiej, przepuszczalnej glebie z dodatkiem żwiru wapiennego w miejscach dobrze nasłonecznionych. Nie lubi zamakania zimą, mrozoodporna.

Skrzydlinka naprzeciwlistna (Aethionema oppositifolium) ma mięsiste, niebieskawe listki, które tworzą niziutkie (5 cm) dywany. Wczesną wiosną (w marcu) rozwijają się bardzo liczne jasnoróżowoliliowe kwiatuszki o przyjemnym zapachu. Najlepiej rośnie w słońcu, w glebie przepuszczalnej o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Jest wytrzymała na mróz, ale mogą jej szkodzić wysuszające, zimne wiatry, dlatego dobrze jest na zimę lekko ją okryć gałązkami iglastymi.

Smagliczka skalna ‘Compactum Goldkugel’ (Alyssum syn.Aurinia saxatile) - atrakcyjna odmiana smagliczki, tworząca zwarte kępki srebrnoszarych liści, dorastające do 15 cm wysokości. Bardzo obfite złoto-żółte kwiatki zebrane w kule pojawiają się już w kwietniu. Niewymagająca co do gleby, świetnie zadarnia suche miejsca, jest ozdobą skalniaka, nadaje się do sadzenia w pojemnikach stojących w słońcu i na murki ogrodowe. Poradzi sobie także w półcieniu, znosi dobrze nawet dłuższe okresy suszy, zimuje bezproblemowo.


Słoneczniczek ‘Lorraine Sunshine’ (Heliopsis). Ozdobą są nie tylko kwiaty, ale przede wszystkim marmurkowe liście, kremowo-zielone. Są one atrakcyjnym elementem kolorystycznym przez cały sezon. Lubi słońce i wilgotną glebę. Gdy ma za mało słońca, liście gorzej się wybarwiają. Łatwy w uprawie. Żółte kwiaty rozwijają się w VII-VIII, wys. 80 cm

Słonecznik wierzbolistny (Helianthus salicifolius) – należy do największych bylin. Budzi zainteresowanie swoim niecodziennym wyglądem, jego potężne łodygi są okryte cienkimi, wygiętymi łukowato liśćmi podobnymi do liści wierzby. Musi rosnąć w miejscach bardzo słonecznych i suchych, na glebie średnio żyznej. Żółte kwiaty rozwijają się późną jesienią na końcach łodyg. Wysokość 200cm, kwitnienie: IX-X.

Smagliczka górska (Alyssum montanum). Kępy smagliczki górskiej są niezastąpioną ozdobą skalniaka od kwietnia do czerwca. Jej kwiaty zebrane w płaskie baldachogrona są bardzo trwałe. Doskonała do szczelin skalnych, na tarasy na skalniaku, na murki. Lubi mieć dużo słońca, ciepło, raczej sucho; gleba powinna być bardzo przepuszczalna, z dużą zawartością gruzu wapiennego. Wysokość: 10 cm, kwitnienie: IV-VI.

Szałwia omszona ‘Rosakonigin’ (Salvia nemorosa) - cenna odmiana ze względu na swój zwarty pokrój, jak i intensywnie różowy kolor ślicznych kwiatów zebranych w kłosy,  które pojawiają się już w maju, wabiąc liczne motyle.  Po kwitnieniu dobrze jest ją przyciąć, aby obficie zakwitła pod koniec lata. Najlepiej rośnie w słońcu i półcieniu, na żyznej, umiarkowanie wilgotnej glebie. Będzie ozdobą każdej rabaty, nadaje się na obwódki, skalniak, do sadzenia w pojemnikach na tarasie. W pełni mrozoodporna. Wysokość do 60 cm.

Szarobródek syberyjski (Spodiopogon sibiricus) jest piękną trawą rzadko spotykaną w ogrodach, dorastającą do ok. 120 cm. wys.. W pokroju podobny do  bambusa, ma dość szerokie ostro zakończone zielone liście z białym nerwem biegnącym przez środek, które jesienią pięknie przebarwiają się na czerwonobrunatny kolor. Kwiatostany pojawiają się w lipcu i początkowo mają odcień fioletu. Najładniej wygląda na stanowiskach słonecznych, tworzy wtedy zwartą kępę. Dobrze rośnie w glebie wilgotnej, ale radzi sobie nieźle także w miejscach suchych. Nie rozrasta się przesadnie na boki, dlatego można go bez obaw sadzić na rabacie w kompozycji z innymi trawami czy bylinami lub krzewami.

Szarotka alpejska (Leontopodium alpinum) jest cenną rośliną na wyższe partie słonecznego skalniaka. Tworzy kępki szarozielonych, owłosionych listków, z których w lipcu i sierpniu wyrastają charakterystyczne kwiatostany o kształcie gwiazdy. Świetna do obsadzania szczelin i półek skalnych.  Najlepiej rośnie na glebach wapiennych, suchych i przepuszczalnych.  Zimą wymaga ochrony przed nadmiarem wody i śniegu.

Świecznica groniasta, pluskwica (Cimicifuga racemosa)   - okazała, wspaniała bylina, wysokości 170 cm, nadająca się na miejsca zacienione. Lubi glebę świeżą, próchniczną, żyzną. Na kwiaty trzeba poczekać kilka lat. Zawsze musi mieć wilgoć przy korzeniach. Kwitnie latem i jesienią.

Tarczownica tarczowata (Darmera peltata)- ma grube kłącza pełzające tuż pod ziemią. Wiosną wyrastają z nich łodygi z dużymi kulami różowych kwiatów, a potem wielkie liście, które jesienią przebarwiają się na czerwonawo. Lubi bardzo wilgotną glebę, średnio żyzną. Dobrze czuje się nad wodą.

Tawuła japońska ‘Goldmound’ (Spiraea japonica) – atrakcyjna ze względu na złociste liście, które nie utrzymują swoją barwę przez cały sezon. Latem zakwita na różowo. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu. Nie ma wymagań, zadowoli się średnio żyzną ziemią ogrodową. Dorasta tylko do 60 cm wysokości, nadaje się do zadarniania większych powierzchni, na niskie żywopłoty, do kompozycji kolorystycznych z innymi krzewami

Tawuła śnieżna ‘Grefsheim’, tawuła szara (Spiraea cinerea) – nazywana śnieżną, gdyż podczas kwitnienia jej gałązki wyglądają, jak przysypane śniegiem. Inna jej nazwa to: tawuła norweska. Jest pięknym wiosennym akcentem w ogrodzie, zakwita już w kwietniu. Może rosnąć w każdej średnio żyznej glebie ogrodowej.

Tawułka japońska (Astilbe japonica) – bardzo ładna, zgrabna tawułka, dorastająca tylko do 40 cm wysokości. Oryginalne są nie tylko gęste kremowe kwiaty na bordowych łodygach, ale także liście, które wiosną mają ciemnopurpurowy kolor. Potem przybierają nieco zieleni, ale nadal są bardzo ładne. Wymagania, sadzenie, jak w opisie: tawułki-kolekcja

Tawułka pojedynczolistna ‘Sprite’ (Astilbe simplicifolia) - atrakcyjna ze względu na niski wzrost (30 cm) i delikatną budowę. Ma bardzo ładne kwiaty koloru różowego o odcieniu pomarańczowym i pierzaste, błyszczące liście. Lubi żyzną, przepuszczalną, lekko kwaśną glebę.

Tawułki (Astilbe) kolekcja - w kolekcji jest 5 tawułek, każda w innymi kolorze, w zależności od odmiany osiągają wysokość 40-60 cm. Najlepiej rosną w wilgotnych, półcienistych miejscach, w żyznej, próchnicznej glebie o odczynie lekko kwaśnym. Stanowiska słoneczne, suche i ciepłe są dla nich zupełnie nieodpowiednie. Ładnie wyglądają nad brzegiem oczka, ale woda nie może zalewać korzeni. Jeśli koniecznie chcecie je posadzić na słońcu, to musicie pilnować, aby ziemia przy korzeniach nigdy nie była sucha. Nawożenie takie, jak przy liliowcach.

Telima wielkokwiatowa (Tellima grandiflora). Bylina o bardzo oryginalnych kwiatach, które wyglądają jak małe dzwoneczki. Niecodzienna jest ich zielonkawobiała barwa. Podczas przekwitania strzępiaste płatki czerwienieją. Dekoracyjne są także liście zebrane w rozetę, kształtu sercowatego, ząbkowane, przypominają nieco liście żurawki. Telima dobrze czuje się w półcieniu, w ogrodach naturalistycznych. Nie sprawia żadnych kłopotów. Kwitnie V-VI, wys. 40 cm.

Tojad mocny (Aconitum napellus)należy do bardzo trwałych bylin, może rosnąć w jednym miejscu przez wiele lat. Nie lubi prażącego słońca i zbyt lekkiej, nagrzewającej się ziemi. Zdecydowanie woli glebę chłodniejszą, próchniczną, z dodatkiem kompostu. Jest żarłoczny, więc oprócz kompostu warto mu dać wiosną 3 razy ( w kwietniu, maju i czerwcu) trochę nawozu mineralnego. Tojadów nie należy dzielić zbyt często, wtedy lepiej kwitną.

Tojeść orzęsiona ‘Firecracker’ (Lysimachia ciliata) – bardzo  atrakcyjna bylina głównie dzięki purpurowym liściom, które najładniej wybarwiają się na słońcu. Liście utrzymują kolor przez cały sezon, dlatego ta tojeść jest wyrazistym akcentem na rabacie. W czerwcu i lipcu pojawiają się bardzo ładne żółte kwiaty stanowiące kontrast z ciemnymi liśćmi. Potrzebuje gleby żyznej, próchnicznej, zawsze wilgotnej, może rosnąć nawet na terenie podmokłym.

Trzcinnik ostrokwiatowy ‘Karl Foerster’ (Calamagrostis x acutiflora) – trawa o nienagannej sylwetce, tworzy wyprostowane, zwarte kępy z zielonymi liśćmi i brązowymi wiechami. Na brzegi oczek, na rabaty, na parawany stanowiące tło rabat. Dekoracyjna także zimą. Lubi słońce i średnio żyzną, lekko wilgotną glebę. Nie ścinamy na zimę, przycinamy nisko nad gruntem dopiero wiosną.

Turzyca ‘Conica’ (Carex). Bardzo ładna, trwała, zimozielona, niska turzyca o jasnozielonych liściach ze złocistymi brzegami. Zachowuje dobrą formę także po zimie. Doskonała dla osób, które nie lubią sadzić ciągle nowych, krótkowiecznych traw. Kwitnienie latem, wysokość: 15 cm

Turzyca hachijońska ‘Variegata (Carex hachijoensis). Bardzo dekoracyjne kępki zimozielonych liści kremowych z zielonym obrzeżeniem. Jest obecna w ogrodzie przez okrągły rok. W czerwcu ukazują się niewielkie kłosy barwy brązowo-czerwonawej, ale nie mają większego znaczenia, gdyż największym atutem tej turzycy są piękne liście. Nadaje się na obwódki, na brzeg rabaty, do donic, na najniższe piętro rabaty skomponowanej z traw ozdobnych, do ogrodu skalnego. Może rosnąć w słońcu lub w półcieniu, w wilgotnym, lekko kwaśnym podłożu. Wysokość: 20 cm, kwitnienie: VI

Turzyca palmowa, muskegońska (Carex muskingumensis). Tworzy zwarte kępy o wyprostowanych pędach, z których poziomo wyrastają liście przypominające liście palm. Jest uniwersalna, jeśli chodzi o stanowisko i glebę, dobrze rośnie w słońcu i w półcieniu, na glebie wilgotnej i nieco suchej. Nie choruje. Nie wymarza. Młode rośliny można okryć na zimę kopczykiem z trocin lub gałązkami iglastymi. Doskonała jako towarzystwo dla kolorowych bylin na rabatach. Wysokość: 70-80 cm, kwitnienie nieistotne.

Turzyca pospolita, czarna (Carex nigra). Bardzo ładna, mało wymagająca trawa ozdobna, którą można sadzić na miejscach zarówno wilgotnych (a nawet mokrych), jak i nieco suchszych. Przez cały sezon ma ozdobne, niebieskawozielonkawe, wąskie liście. Wiosną jest dekoracyjna dzięki czarnym, zwartym kłosom przypominającym miniaturowe pałeczki. Rozwinięte kwiatostany mają kolor beżowy i też są bardzo ozdobne. Doskonała roślina na płytką wodę i mokry brzeg oczka, nie wymaga pielęgnacji. Kwitnienie IV-V. wys. 40-60 cm

Ukwap dwupienny (Antennaria dioica) doskonała roślina do szczelnego zadarniania półek na skalniaku, a także większych powierzchni w ogrodzie żwirowym. Tworzy doskonały kontrast z zielenią iglaków. Srebrzyste, niewielkie liście ukwapu są odporne na deptanie, nie szkodzi mu ani upał, ani mróz, nie trzeba go odchwaszczać, bo chwasty nie mają szans, by przebić się przez gęstą darń ukwapu. Różowe kwiaty doskonale nadają się do suchych bukietów. Odpowiednie dla ukwapu są piaszczyste, suche gleby w miejscach mocno nasłonecznionych, odczyn gleby jest bez znaczenia.

Werbena patagońska (Verbena bonariensis). Werbena patagońska jest byliną, ale u nas należy ją traktować jako roślinę jednoroczną, którą można przechować przez zimę w piwnicy, gdyż w ogrodzie rzadko przeżywa zimę. Jest piękną, bardzo atrakcyjną rośliną doskonale uzupełniającą rabaty z wyższymi bylinami. Bardzo dobrze wygląda w towarzystwie traw ozdobnych takich ja miskanty, trzcinniki. Kwitnie do późnej jesieni, jest miododajna. Często sama się wysiewa; miejsce z wysianymi nasionami warto okryć na zimę, aby wiosną doczekać się siewek. Można także wykopać werbenę, posadzić ją do doniczki i do wiosny przetrzymać w pomieszczeniu bez mrozu. Werbena najlepiej rośnie na żyznej, niezbyt wilgotnej glebie, w pełnym słońcu. Wysokość: 1-1,5 m, kwitnienie od czerwca do jesieni.

Wielosił błękitny (Polemonium caeruleum). Błękitne, delikatne kwiaty unoszą się nad kępą pierzastych liści. Wielosił wygląda ładnie zarówno w większych grupach, jak i pojedynczo. Lubi glebę wilgotną, bezwapienną, próchniczną, lekką. Wysokość: około 50 cm, kwitnienie: VI-VIII.

Zawciąg nadmorski ‘Fruhlingszauber’ (Armeria maritima) - jest jedną z najbardziej popularnych roślin skalnych, ale z powodzeniem można go sadzić także w innych miejscach. Dobrze rośnie na każdej glebie, nawet piaszczystej, jednak nie powinien mocno przesychać. Gleba nie może zawierać zbyt dużo wapna. Przez cały rok jest dekoracyjny, gdyż jego trawiaste liście tworzą zgrabną kępkę, także zimą.

Zawilec japoński (Anemone japonica). Przepiękne różowe kwiaty pojawiają się latem i rozwijają się do października. Zimą dekoracyjne są nasienniki przypominające białe puszki. Najlepiej czuje się w półcieniu w glebie próchnicznej z dodatkiem gliny, wilgotnej, o odczynie obojętnym. Rozrasta się dzięki pąkom, znajdującym się na korzeniach, z których wypuszcza nowe pędy. Wysokość: 90 cm, kwitnienie: VIII-X.

Zawilec kanadyjski (Anemnone canadensis) - nie ma specjalnych wymagań, odpowiada mu ziemią próchniczna, lekko wilgotna, miejsce częściowo nasłonecznione, szybko się rozrasta, więc potrzebuje sporo miejsca. Jest atrakcyjny ze względu na porę kwitnienia (lato). Jego białe kwiaty na tle zielonych powcinanych liści wyglądają bardzo ładnie. Po przekwitnięciu nadal jest atrakcyjny, tworzy zielone łany.

Złocień późny ‘Spätherbst - Margerite’ (Leucanthemella serotina, syn. Chrysanthemum serotinum ) - należy do najwyższych i najpóźniejszych bylin. Jego kwiaty, podobne do rumianków, pojawiają się na końcach wyprostowanych łodyg. Kępy tej najpóźniejszej margerytki atrakcyjnie wyglądają w towarzystwie miskantów, dzielżanów, hortensji bukietowych. Lubi słońce, żyzną, lekko wilgotną glebę. Aby lepiej się rozrastała, powinna być dzielona co kilka lat. Wysokość 180 cm, kwitnienie wrzesień-październik.

Żurawka ‘Palace Purple’ (Heuchera micrantha). Najbardziej niezawodna i odporna ze wszystkich kolorowych żurawek. Rośnie bujnie, tworząc zgrabne kępki, purpurowych liści, nad którymi unoszą się łodyżki z drobnymi, beżowymi kwiatami. Potrzebuje gleby próchnicznej, żyznej, odpowiada jej miejsce w słońcu (niezbyt palącym) i w półcieniu. Wysokość liści: 30 cm, wysokość kwiatów 45 cm, kwitnienie: VI-VIII.

 

© Szkółka Bylin Lucyna Grabowska 2016

do góry
Pokaż pełną wersję strony
Click Shop | Hosting home.pl